Veertigers

2012-01-24T20:34:00.003+01:00

Werd vandaag prettig verrast door George Michael: hij tweette zijn cover van een van de mooiste nummers van de afgelopen jaren.

Dat lied past prima bij hem: Rufus Wainwright's Going To A Town.

Overigens deed -ie ook een cover van Tim Buckley's (en This Mortal Coil's) Song to the Siren.

2012-01-22T15:13:00.012+01:00

Bekijk de video in andere formaten.

Zoals je in de linkerbalk kunt zien is de ondertitel van dit blog Voor veertigers die lang, lang geleden naar de Verrukkelijke Vijftien luisterden.

Daarom zul je net als ik geschokt zijn geweest te lezen dat Jeroen Soer plotseling is overleden. Hij startte de Verukkelijke Vijftien wat - ik citeer - ervoor zorgde dat de progressieve muziekkeus van de VARA in 1983 wat werd gestroomlijnd, in plaats van 'ieder draait wat hij zelf wil'.

Hij heeft natuurlijk veel meer gedaan in zijn leven - hij was mede-oprichter van Radio 10 Gold - maar zijn prettige stemgeluid hangt onlosmakelijk samen met onze jeugd. Hij is maar 56 jaar geworden.

Hier is als eerbetoon een van de meest karakteristieke nummers uit de Verrukkelijke Vijftien. Bedankt Jeroen, we hebben met heel veel plezier naar je geluisterd.

*Update: zeker luisteren: mooie tribute-uitzending op KX Radio (podcast).

2012-01-18T16:58:00.013+01:00

Er is weer flink afgekwist de afgelopen week. Afgelopen zondag werd het team waarin ik zat roemloos vierde in de FAME-popquiz (hier de foto's), nadat we die week ervoor nog stevig wonnen in het Rozentheater.

De Famequiz was prima, maar dit stukje gaat over die in het Rozentheater. Want daarin zat een erg originele ronde en die geef ik graag een plaats op dit blog.

De makers, Marjolein, Karin en Carla van het team Girls on Top wisselden via WhatsApp songtitels uit en zo groeide spontaan deze Emoji-ronde.

De ronde bestaat uit twee delen: in het ene worden bandnamen uitgedrukt in emoticons, in het andere songtitels. Een antwoordformulier heb ik niet, dus voel je vrij om ze in het antwoordvak te plempen. Veel succes!

Download het quizformulier

2012-01-17T20:47:00.000+01:00

Wow wat een vette track! I Want A Freak van Trent Cantrelle is al een paar maanden uit, maar ik hoorde 'm pas voor het eerst vandaag.

Ik kan beter zeggen; ik zag 'm voor het eerst vandaag, want die video is helemaal classic.

Overduidelijk geschoten op VHS in de jaren negentig, in een kleine club waar iedereen helemaal strak staat. Epic!

2012-01-14T10:09:00.005+01:00

Langzaam maar zeker hoor ik meer toegankelijke dubstep en mijn theorette is dat nu het wachten is op de eerste grote, toegankelijke hit in het genre.

Louder van DJ Fresh en Bangarang van Skrillex komen een heel eind in de richting, maar ook onderstaande is een contender. Jammer dat het al een hit is geweest!

Dit is een bootleg dubstep-versie van Ik Neem Je Mee, dat Madness-achtige nummer van Gers Pardoel.

2011-12-31T07:37:00.007+01:00

Oudejaarsdag 2011, tijd om de balans op te maken. Dat kan op veel vlakken, maar muzikaal kom ik wat albums betreft niet heel ver. Mijn top 3 bestaat uit Spinvis, Ron Sexsmith en deze fantastische mix-cd van Pete Tong en Riva Starr.

Ik ben me dit jaar meer op afzonderlijke tracks gaan focussen. Daarom, mijn tien mooiste liedjes van 2011.

1. Lana del Rey – Video Games

Het authentieke Twin Peaks-gevoel.

2. Young the Giant – Apartment

Leerde ik kennen doordat de band werd getipt door Morrissey!

3. Gotye feat. Kimbra - Somebody That I Used To Know

Het meest oorspronkelijke lied van het jaar.

4. Arno Cost – Lise

Heb diverse menigtes blij zien springen op deze fantatische knaller.

5. Spinvis – Club Insomnia

Het beste nummer van de nieuwe cd geeft me dat jaren-80-new-wave-gevoel, maar met nieuwe energie.

6. Adele – Set Fire To The Rain

Just gorgeous.

7. Eric Prydz – Niton (the reason)

De combinatie melancholie en house werkt maar zelden, maar deze originele instrumentale versie gaat me door hart en ziel. Terwijl ik sta te springen!

8. Rihanna ft. Calvin Harris – We Found Love

Fantastische combinatie van pop én club. In zo korte tijd naar een climax die ook daadwerkelijk zijn belofte inlost. (begint op 0.52)

9. Foster the People – Pumped up kicks

Vreemd intro mondt uit in een catchy alternatief popdeuntje dat je vervolgens de hele dag blijft zingen.

10. Pleasurekraft – Carny

Vreemde, mid-tempo clubtrack waarop het prima hardlopen blijkt.

2011-12-20T17:24:00.005+01:00

Hoera! Fame gaat toch door, in de Magna Plaza. Daar ben ik erg blij mee!

Op de tweede etage zal veel van de charme behouden blijven, maar omdat de winkelruimte beperkt is gaat er het een en ander sneuvelen: "We blijven specialismes bieden, maar wat niet meer rendabel is, gaat eruit. De achteruitzingende Afrikaanse artiest die één keer per jaar verkoopt, komt niet terug."

Overigens wordt het pand op de Kalverstraat het nieuwe vlaggeschip van The Sting. Och, daar wordt ook altijd wel lekkere muziek gedraaid. Je moet er alleen niet de hele dag naar hoeven luisteren.

Hier het hele verhaal in Het Parool en hier het bericht op Fame.nl.

2011-12-15T22:18:00.004+01:00

Na al die tijd weer eens gekeken of er weer een leuke literal video is. En ja hoor - kent u de Safety Dance nog?

2011-11-28T21:42:00.007+01:00

Wow. Bono was vandaag aanwezig in het Muziekgebouw aan het IJ bij de uitreiking van de Prins Bernhard Cultuurfonds Prijs 2011 aan Anton Corbijn (speech van Anton).

Bono droeg hierbij een tekst voor van Herman Brood en deed dat fantastisch goed. Zoals hij de essentie uit die tekst haalt, is er geen muziek meer nodig!

Hieronder het origineel Get Lost van Herman, uit 1978. Klassiek! Had ik nou begrepen dat Herman in 2001 in de running was om de hoes van een U2-plaat te maken?

2011-11-23T00:30:00.013+01:00

Kom net terug uit Utrecht, waar Spinvis vanavond in een uitverkocht Tivoli speelde.

De nieuwe cd is helemaal geweldig; er werden veel nummers van gespeeld en wie 'm al kent, zal niet verbaasd zijn dat Club Insomnia heel bijzonder was (hier de 2 meter sessie). Deed me erg denken aan new wave uit de vroege eighties.

Ook mooi was Mare Frigoris, oorspronkelijk een b-kant ten tijde van de eerste plaat. Tot mijn verrassing kwam ik die onlangs ook tegen op een mix-cd van Joris Voorn. Het is van oorsprong een prachtig elektronisch stuk; het werd vanavond op cello gespeeld.

Ik zal Spinvis inmiddels een keer of tien, vijftien hebben zien optreden. Wat dit concert anders maakte, was niet alleen tekenaar Hanco Kolk die live meetekende op een tablet dat achter de band werd geprojecteerd. Er was een nummer dat zó indrukwekkend werd gespeeld, dat het met gemak boven de rest van het toch al prima concert uitstak.

Kom Terug is op de cd al heel bijzonder, maar hier zette de staccato gezongen geluidsmuur de zaal op zijn kop (hier een live versie uit De Wereld Draait Door, maar het komt niet in de buurt van hoe magisch het vanavond was). Zodra het op YouTube te vinden is, zal ik 'm hier linken. Na afloop nog even kort met bassist Cor gepraat; die bevestigde dat de hele band het fantastisch had gevonden.

Ik kreeg ook de setlist mee, die staat hieronder. In de komende maanden gaat de tour verder - gaat dat zeker zien.

*update* Het eerste videootje staat op Youtube: Astronaut. Fijn! En nu is het wachten op Kom Terug.

2011-10-29T07:46:00.011+02:00

En daar is hij dan. Het derde studioalbum van Spinvis.

Tot ziens, Justine Keller komt uit op 7 november, maar is nu al te beluisteren in de Luisterpaal van 3 voor 12.

Uit het bericht van Excelsior: Een album vol ironieloze romantiek deze keer. Zorgvuldige liedjes over gebroken harten, droeve sneeuw en oorlog. Lekker koken kost tijd en Spinvis-liedjes zijn geen snelle hap. Maar nu, na het bewandelen van vele zijpaden, is de tafel weer gedekt met luisterrijke schotels, wonderlijke hapjes, gevaarlijke wijnen en spul waar je raar van gaat dromen.

Het is alsof je een mooi kado uitpakt. De plaat heeft weer dat ongrijpbare gevoel van dromen in wakkere toestand in zich. Ik heb 'm nu één keer in zijn geheel gehoord en hij is mooier dan ik had durven hopen.

Het prachtige openingsnummer Oostende alleen al. Ik was, voordat ik op de helft van de plaat was, al helemaal verkocht.

En wie is Justine Keller? Spinvis hierover: "De figuur Justine Keller komt vaker terug. Niet dat het een conceptalbum of verhalend geheel is, maar het is wel een soort foto-album van iemand.”

Voor meer achtergronden bij de plaat vind je op 3 voor 12 een interview. Voor de verschillende versies van de plaat kun je terecht in de Excelsior-shop.

2011-09-24T11:03:00.012+02:00

Halverwege de jaren tachtig was ik helemaal into indie. The Smiths, Jesus & Mary Chain, Weather Prophets, Wedding Present... you name it. Dan gaat soms aan je voorbij wat er in andere genres gebeurt.

Ik vond gisteren op het Waterlooplein een onverwacht fantastische cd: Pure Groove - The Very Best 80's Soul Funk Grooves met - het zal geen verrassing zijn - de beste soul en funk grooves uit de jaren tachtig. Cd 2 miste, maar voor die ene euro was het al een geweldige deal.

Een paar maanden geleden, na het concert van Chic draaide de Paradiso-dj nog wat 80s groove en toen viel me namelijk al op hoe goed Midas Touch van Midnight Star eigenlijk is. Dus mijn oren staan wijd open, en met deze cd is alles op zijn plaats gevallen.

Mijn ontdekking: I Found Lovin' van de Fatback Band (hieronder). En het was ook een hernieuwde kennismaking met Nu Shooz: het catchy I Can't Wait was ook in Nederland een hit.

Man, wat een periode was dat! Word Up van Cameo, Erotic City van Prince, Just Be Good To Me van de SOS Band...

Needless to say is cd 2 inmiddels ook binnengeslurpt. Wat zijn jouw favorieten uit die tijd?

2011-09-23T21:01:00.001+02:00

Er is er weer één! Een wanhopige one hit wonder!

Zo nu en dan is er zo'n leuk hitje van een artiest van wie je verder nooit meer iets zult horen.

Wanhopig probeert de artiest het succes te rekken door een kloon van het nummer - met enkele kleine wijzigingen - als tweede single te lanceren.

Het mooiste voorbeeld vind ik Cocaine in my Brain van Dillinger, dat werd gevolgd door Marijuana in my brain. Dat was al in de seventies, maar het is een blijvend fenomeen.

Eerder dit jaar was Mr. Saxobeat van Alexandra Stan een hit. Leuk liedje, vooral vanwege de lekkere flow. En die saxofoondeun natuurlijk. Die klonk zo.

En klik nu eens voor de nieuwe single Get Back...

2011-09-21T20:27:00.007+02:00

Breaking news! REM stopt ermee.

Eerste gedachte: het is ook mooi geweest. Maar toen het mooi was, was het ook ge-wel-dig.

2011-09-18T20:40:00.011+02:00

Ik kocht mijn eerste Smiths-cd's in 1986. Hatful of Hollow, nog altijd mijn favoriet, en Meat is Murder. Voor wie het kent: ik kocht ze bij Zinnebeeld in Groningen.

Sindsdien zijn de cd's eenmaal opnieuw uitgebracht, toen de band verhuisde van Rough Trade naar WEA. Enige wijziging was een ongelukkig geplaatste bonustrack: How Soon Is Now op Meat is Murder, terwijl hij al op Hatful of Hollow staat.

Maar nu is het zover. Deze week verschijnt het gehele oeuvre van The Smiths geremastered, in drie verschillende box sets. De Veertigers Consumentenbond zet de verschillende opties op een rij. Althans, knipt en plakt alles overzichtelijk onder elkaar.

Alle versies van de box set heten The Smiths Complete. De coverfoto is van de Duitse fotograaf Jürgen Vollmer, die onder meer de Beatles in Hamburg fotografeerde. Hij komt uit de serie Rock 'n Roll Times en stond eerder op de achterkant van The World Won't Listen.

Optie 1: The Smiths Complete - CD Box Set

Optie 2: The Smiths Complete - Vinyl Box Set

‘The Smiths’ (1984), ‘Meat Is Murder’ (1985), ‘The Queen Is Dead’ (1986), ‘Strangeways, Here We Come’ (1987) and their sole live album ‘Rank’ (1988) as well as firm fan favourite compilations ‘Hatful Of Hollow’ (1984), ‘The World Won’t Listen’ (1987) and ‘Louder Than Bombs’ (1987). Each has been taken back to original tape sources and remastered by master-engineer Frank Arkwright, assisted by Johnny Marr at the world famous Metropolis Studios in London.

Opties 3: The Smiths Complete - Deluxe Collectors Box Set

-All eight album releases taken back to original tape sources and remastered by Johnny Marr and Frank Arkwright
-All eight albums on Mini LP replica style CDs in gatefold card wallets
-All eight albums on 12” vinyl LPs (5 singles, 3 doubles)
-25x 7" Singles (the entire The Smiths Singles collection) inc. specially reproduced rarities
-A 36" x 24" Poster of all album and single cover artwork
-‘The Complete Picture’ DVD of the band's music videos
-An 8 page 12" booklet feat. expanded liner notes
-8x 12" art prints of each album cover artwork
-An Exclusive Code to download the whole catalogue as high quality MP3s (320k)

Aan de tracklist te zien is die rare bonustrack gelukkig weer verwijderd. Wel erg jammer is dat er geen bonus discs met b-kantjes, demo's en outtakes zijn toegevoegd. Wellicht in een volgende editie! Gelukkig zijn onlangs de wel heel bijzondere tracks gelekt via deze bootleg.

2011-09-15T23:13:00.004+02:00

Met Jimi Hendrix heb ik niet heel veel, maar deze foto vind ik fantastisch. The other side of rock n roll!

2011-09-11T21:50:00.009+02:00

Ik had nog nooit van Gregory Page gehoord, maar zag vanochtend zijn special bij VPRO's Vrije Geluiden.

Perfecte zondagochtendjazz, maar zijn nummer hebben net iets meer. Het wordt wel optimistische melancholie genoemd. Klinkt niet slecht, nietwaar.

Hier is de uitzending, het lied All Make Believe (vanaf 4.12) vind ik prachtig. Het tenenkrommend slechte Engels en de matig voorbereide vragen van de presentator vind ik dan weer minder. Page gaat er bewonderenswaardig mee om.

Gregory Page treedt de komende maand her en der in Nederland op; ik ga kaartjes halen voor Paradiso!

2011-09-04T20:38:00.004+02:00

Heb vandaag de 15 km van Amsterdam Noord (door prachtig landelijk Noord) hardgelopen. Omdat ik dit jaar veel minder heb kunnen trainen had ik verwacht te moeten ploeteren, maar het ging eigenlijk best goed. Geeft me een goed gevoel over de Dam tot Dam over twee weken.

Ik had perfecte startmuziek, misschien vind je het leuk het te horen. Cups van Underworld is een lang, rustig opbouwend nummer, waar je al lopend helemaal in komt en waardoor je heel ontspannen gaat lopen.

Verder op de iPod: meer Underworld en The Cure Unplugged, maar Cups was zo perfect dat ik alleen daarover wilde schrijven.

Heb jij ook dergelijke nummers? Ik hoor graag tips!

2011-08-29T21:41:00.012+02:00

Oh man, ik lees net dat Fame in de Kalverstraat gaat sluiten.

Op 29 januari aanstaande is het zover. Wat ontzettend jammer, ik heb er veel en vaak mooie dingen gekocht. Ik kan zonder twijfel zeggen dat het aan mij niet gelegen heeft.

Update: Hier staat het persbericht en reacties vind je hier. De NOS heeft er een klein item over.

Update 2: het personeel staat inmiddels op Marktplaats!

Update 3: het is hier het gesprek van de dag. Zou 29/1/12 het huurcontract aflopen en moest er besloten worden weer voor 5 jaar te verlengen? En wie weet nog wat er vóór Fame in dat pand zat?

Update 4: Fame twittert vandaag dat ze ook op het RTL Nieuws zijn geweest.

2011-08-28T21:46:00.007+02:00

Misschien ben je net zo verrast als ik. Ik hoorde gisteravond op een feestje Blame It On The Boogie van The Jacksons weer eens en ontdekte vandaag dat dit een cover is!

Het lied is namelijk geschreven door een Engelsman, die - het is echt waar - Mick Jackson heet. Je verwacht toch niet dat het een cover is als op het label M. Jackson als auteur vermeld staat!

Hieronder het origineel, wel zo tam dat je wellicht can control you feet, maar erg leuk om eens te horen. Er blijkt een mooi verhaal aan vast te zitten, waar zelfs een documentaire over is gemaakt - en dat verhaal staat hier.

2011-08-06T10:02:00.022+02:00

Voor mij werd de vakantie van 2011 afgesloten in Eindhoven. Morrissey speelde vrijdag in het Muziekgebouw.

In tegenstelling tot vorige keren was ik dit keer van tevoren niet heel enthousiast. Het was al de zoveelste keer in korte tijd dus het bijzondere is er een beetje vanaf. Met die houding ging ik er naartoe. En Morrissey ook, getuige zijn openingszin: Until you can stand me no more! (op 2.06)

Het concert begon heel sterk, met Everyday Is Like Sunday, There Is A Light That Never Goes Out en het meer recente I'm Throwing My Arms Around Paris. Maar het kakte vrij snel in en dat wijt ik aan de reportoirekeuze.

De laatste cd's bestaan uit drie, vier prachtige nummers en voor de rest uit lompe rockers. En dan speelt hij juist drie van dat soort nummers achter elkaar. Black Cloud is zo'n ragnummer, gevolgd door Scandinavia. Een nieuw lied, waarvan de tekst in het lawaai amper te volgen was. In het licht van zijn recente ongelukkige uitspraken (inmiddels genuanceerd), was voor mijn gevoel een korte introductie of uitleg van het lied op zijn plaats geweest. Nu voelde het wat ongemakkelijk.

Maar alles kwam goed met I Know It's Over. Dit prachtige nummer van The Queen Is Dead (1986) werd met alle intensiteit gezongen en kwam bij me binnen zoals het destijds ook deed. Al had hij alleen dit nummer gespeeld, dan was dat voor mij voldoende geweest.

Ik besefte me dat mijn favoriete Morrissey-citaat in dit lied zit:
It's so easy to laugh, it's so easy to hate
It takes strength to be gentle and kind

Na afloop van het concert gingen we nog effe naar de Effenaar. Superfan Johan de Witt organiseerde de afterparty. Het was even onwennig maar na een half uurtje zong iedereen voluit mee - met alle nummers! Haast onwerkelijk, wat een feest van verbroedering was dat. T. sloeg de spijker op zijn kop: dit is wat muziek doet met mensen.

Every Day is like Sunday (youtube)
There is a Light that Never Goes Out (youtube)
I'm Throwing my Arms around Paris
You Have Killed Me (youtube)
Alma Matters
People are the Same Everywhere
Scandinavia
Black Cloud (youtube)
You're the One for Me, Fatty
Satellite of love (Lou Reed cover, youtube)
I Know It's Over (youtube fragment en volledig)
Irish Blood, English Heart
Action is my Middle Name (youtube)
Ouija Board, Ouija Board (youtube)
Speedway (youtube)
Meat is Murder (youtube)
encore: First of the Gang to Die

Andere recensies:
Morrissey Solo
Oor
Muziek.nl
Nu.nl

Foto: Steven Wallraf (meer)

2011-07-20T08:27:00.007+02:00

Here's a sequencer - now make a track

spatiebalk voor een nieuwe track (via/origineel)

2011-07-19T20:20:00.006+02:00

De afgelopen week was Herman Brood weer volop op tv; het is alweer 10 jaar geleden. Er zijn veel prachtige beelden en wat mij van deze week is bijgebleven is zijn versie, op AT5, van Iggy Pop's Home.

Ik kende dat nummer helemaal niet maar draai het al de hele avond. Pure rock 'n roll! Het is het openingsnummer van Brick By Brick uit 1990 waarop ook de bona fide hits Candy en Living On The Edge of the Night staan. Ik moet die cd toch eens op de kop tikken.

Het clipje op AT5 staat hier. Home zit ongeveer halverwege en het eindigt met een wielerwedstrijd waarbij waarschijnlijk niet op doping werd gecontroleerd.

2011-07-13T22:17:00.003+02:00

Na een huiselijke discussie en een zoektocht op internet is het mysterie nu opgelost.

Eindelijk weten we wat er wordt gezongen in The Nightcrawlers' Push The Feeling On!.

An unusual characteristic of many Nightcrawlers songs is that the choruses were not separately written and recorded but instead consisted of rearranged snippets of the verses, giving them an uncertain or unclear meaning.

Original Lyrics:

"And those who suffer pain, will begin to live their Lives again. And this world will be a place to learn, but its up to you, to pull us through."

Re-sampled Lyrics:

"Their Lives again / Their Li / to pull us through" (Main Loop Throughout Song)
"Place to learn / Their Liv / it's up to you" (Secondary Loop).

2011-07-02T10:47:00.003+02:00

Wie herinnert zich de commercial Gedduppaaaah... nog? James Brown rules! En zo vond ik vanochtend het volgende in mijn mailbox. Ik citeer:

It's almost too good to be real. These two Nissin Cup Noodle commercials from 1992 show James Brown adapting his classic "Sex Machine" to sell miso soup. But you already knew that. Because you've already watched this video over and over. Because it's the greatest thing ever.

Sell it, soul brother.

2011-06-22T20:26:00.008+02:00

Kijk, dit is nou een schot in de roos voor ons Veertigers.

Want luisterde jij in de jaren tachtig naar De Wilde Wereld met Bram van Splunteren, Fons Dellen en Lotje IJzermans? En dan 's avonds naar Gerard J. Walhof? Zeker weten dat op jouw zolder dan nog ergens een exemplaar van new wave-tijdschrift Vinyl ligt.

Ik kan je hierover twee leuke nieuwtjes melden.

1. VPRO's De Avonden zond vorige week een radiodocumentaire uit over Vinyl, gemaakt door Fons Dellen en Lotje IJzermans. Hier staat het; heb je zoals ik liever een podcast dan klik je hier (dinsdag 14 juni).

2. Een onbekende weldoener scant alle exemplaren in en zet ze online (hiero). Eens kijken of ik die leesbaar op de iPad krijg; leuk voor de zomer!

(via Zwarte Jas)

2011-06-17T00:30:00.017+02:00

Vorig jaar kocht ik in de aanbieding een verzamelaar van Chic. Die draaide ik na verloop van tijd zo vaak, dat ik later ook de box set heb aangeschaft. En die draai ik zo vaak, dat ik vorige week tickets kocht voor het concert van vanavond in Paradiso.

Voor mijn gevoel kon het twee kanten opgaan: knettergoed want Nile Rodgers is net als Stevie Wonder en EWF een van de originals, of matig want elke oldies band speelt wel Le Freak en We Are Family.

Man, wat ben ik blij dat ik gegaan ben. Het was knettergoed.

Ik had het boekje van mijn cd-box meegenomen om de krabbel van Nile te scoren. Toen hij een half uur voor aanvang even aan de zijkant van het podium verscheen, maakte hij een filmpje van het publiek dus daar sta ik op met een viltstift in mijn hand. Maar helaas, hij kwam niet naar voren.

Het concert begon met Everybody Dance, en Dance Dance Dance (yowsah yowsah yowsah). Inderdaad, tekstueel is het geen Morrissey maar muzikaal zat het helemaal geramd. Toen I Want Your Love werd ingezet, besefte ik wat een powerhouse dat nummer eigenlijk is. Na al die jaren nog geen dag verouderd.

Het was inderdaad hit-na-hit-na-hit; de oldies band stak even de kop op bij de medley van Chic's nummers voor anderen. Dat zijn ijzersterke dance classics, zoals We Are Family van Sister Sledge, I'm Coming Out en Upside Down van Diana Ross, Spacer van Sheila & the Black Devotion (youtube-filmpje van het optreden) en Lady van Modjo, verwerkt in Chic's eigen Soup for One.

Rodgers was de meest succesvolle producer van de 80s; de band speelde daarom ook zijn producties voor Madonna en David Bowie. Toen de drummer Let's Dance inzette hoefde dat voor mij niet, maar het was allemaal wel retestrak (youtube).

Wat ik mooi vond, was dat de band zo genoot van het publiek. Het was echt feest; zonder overdrijven kan ik zeggen dat ik zelden zo'n enthousiast publiek in Paradiso heb gezien. Er was een soort tipping point van enthousiast naar ovationeel. Toen de drummer na Let's Dance opstond om het applaus in ontvangst te nemen, was dat zo overdonderend dat hij volschoot.

Nile Rodgers is aan het herstellen van kanker; hij maakte overduidelijk dat hij nu zeer bewust van zijn leven geniet. Hij nam doorlopend filmpjes van de zaal met zijn telefoon en liet het de roadie doen toen hij zelf speelde.

Na Le Freak (youtube) en de uitsmijter Good Times (youtube) bedankte hij het publiek met Thank you, what a fantastic audience, you have no idea how much I love this.

Toen de band allang vertrokken was riep het publiek nog steeds om meer. Ze hebben nog drie unrehearsed nummers gespeeld en toen was het echt voorbij. Ik met mijn viltstift weer naar de rand van het podium maar met zo'n boekje tussen alle handenschudders voelde dat niet heel gepast. Ik liet het maar zitten - ik heb vanavond al meer dan genoeg gekregen.

*update*: ik zie net dat Nile Rodgers donderdag bij Nieuwsuur is geweest. Hier staat het complete interview.

2011-06-15T22:54:00.007+02:00

Deze week zijn drie nieuwe tracks van Morrissey in première gegaan op BBC Radio. Janice Long kondigde hem aan als The Unsigned Morrissey. De nieuwe cd is klaar, maar er is nog geen platendeal.

We moeten het dus even doen met deze Maida Vale-sessie. En natuurlijk het concert, op 5 augustus in Eindhoven. Zijn er nog kaarten?

Morrissey - "Action Is My Middle Name"

Morrissey - "The Kid's a Looker"

Morrissey - "People Are The Same Everywhere"

2011-06-05T08:44:00.000+02:00

Man wat zit dat nummer toch goed in elkaar. Ik heb het over Ring Ring Ring (ha ha hey) van De La Soul. We kennen het al honderd jaar, maar ik heb het weer helemaal herontdekt en nu ik ook de samples kan plaatsen vind ik het nog knapper. Luistert u mee?

Hier is het nummer zelf (aangekondigd én meegedaan door Gerard Ekdom):

Het bestaat uit

Lou Johnson - The Beat:

The Whatnauts - Help is on the Way:

The Honey Drippers - Impeach the President:

...en het refrein is natuurlijk gebaseerd op Name and Number van Curiosity Killed the Cat:

2011-06-04T22:04:00.008+02:00

Na de webradio uit het vorige postje, kan ik je vandaag nog eens twee prima tips doorgeven.

Was vandaag namelijk in het hipste winkeltje van Utrecht; Revenge met leuke shirts, coole hebbedingetjes en fantastische muziek.

Dat was namelijk vet funkende disco die niet erg voor de hand ligt. Ik zou het omschrijven als: disco die LCD Soundsystem ook in de kast heeft staan.

Zo hoorde ik Help is on the Way van The Whatnauts. Never heard of, maar dat herkende ik dan wel weer als sample uit Ring Ring Ring van De La Soul.

De jongen achter de balie vertelde me dat het radiostation TSONYC heet, The Sound of New York City. Dat ging meteen op een notitieblaadje, nu op dit blog en straks ook in mijn favorietenlijst. Hij tipte me gelijk ook Gotradio met veel prima disco.

Hieronder staan ze, ik zeg: aanklikken en verder browsen. Veel plezier!

TSONYC (the sound of New York City)
Gotradio Disco

2011-06-02T18:52:00.006+02:00

In een recente Mojo las ik vanmiddag een uitgebreid interview met Emmylou Harris. Hierin het fascinerende verhaal van haar tijd met Gram Parsons, maar waarom ik dit meld is omdat ze een aardige tip heeft.

Tijdens een vraag over moderne country antwoordt ze namelijk:

I have to be honest and say that I don't really listen to country radio anymore. We have satellite radio, so I'll listen to Outlaw Country (a Sirius XM station), which will play everyone from Loretta Lynn to Neil Young. And that's fantastic.

Een goede tip is een tip waar men wat aan heeft! Klik daarom door naar Outlaw Country.

2011-05-28T11:43:00.010+02:00

Zie net dat Gil Scott-Heron trending is - en ja hoor. Een jaar na zijn onverwachte terugkeer is hij plotseling overleden.

Opa vertelt: in 1986 was ik op mijn eerste popfestival, Parkpop in Den Haag. Mooi programma voor een gratis festival, met onder meer Madness, The Bangles, Inxs en een fantastisch concert van de Tröckener Kecks dat ik nooit meer zal vergeten.

Toen vriend A. naar Gil Scott-Heron wilde, dacht ik eigenlijk dat ik hardrocker Lee Aaron ging zien - maar dit bleek een zwarte singer-songwriter met een heel relaxte, maar verbeten stem en een geweldige jazz-funkband. Het woord bestond nog niet, maar we waren flabbergasted - zo goed was het.

Het concert werd later op radio uitgezonden, maar het topnummer Johannesburg werd onderbroken door het nieuws. Later nog een kaartje naar Jan Douwe Kroeske gestuurd of hij het nog eens kon herhalen - en dat gebeurde!

Het zal geholpen hebben dat ik een tekening had gemaakt van zijn hoofd door een strop, met daaronder Hang the DJ, maar deze niet (Panic van The Smiths was toen net uit). Toen ik me een jaar later aan Kroeske voorstelde, begon hij meteen over die kaart!

Ik moet eens kijken of ik een VARA-connectie kan bereiken met de vraag het concert nu nog eens ergens te herhalen. Zou zeer gepast zijn.

Tot die tijd is hier het nummer waarvoor Gil Scott-Heron het meest zal worden herinnerd: The Revolution Will Not Be Televised.

2011-04-27T19:34:00.003+02:00

Een beetje Joy Division-fan kent dit optreden natuurlijk; in 1979 op het regionale tv-station Granada in Manchester.

Iemand heeft nu uren en uren, beeldje voor beeldje, dit filmpje nagemaakt in Playmobil. Inclusief de aankondiging van Tony Wilson (de originele staat hier).

Monnikenwerk natuurlijk, maar hoe goed is het? Nou, het is geweldig. Die fletse seventies feel, de prima flow en vooral dat Ian Curtis-dansje op 2.47, dat helemaal klopt, maakt het voor mij fantastisch.

2011-04-26T20:50:00.019+02:00

Na de Heilige Graal, enkele maanden geleden, met niet eerder uitgebrachte tracks van The Smiths is nu opnieuw een unieke bootleg opgedoken!

Het zijn de zgn. Troy Tate-sessies; al wel eerder bekend maar voor het eerst in uitstekende geluidskwaliteit. Iemand die dichtbij de band stond heeft een cassette-opname van de originele master op zolder gevonden en beschikbaar gesteld.

Dit zijn rauwe opnames die bedoeld waren voor het eerste album, maar zijn afgekeurd. Uiteindelijk zijn de nummers met een andere producer opnieuw opgenomen en in een veel gelikter productie uitgebracht. Hier staat het hele verhaal. Wie dol is op Hatful of Hollow - een plaat vol ongepolijste nummers - vindt dit vast fantastisch!

Smithsfans vallen over elkaar heen bij het vergelijken met hun bootleg versies. Hier lees je alle reacties.

Mijn eigen favoriet is These Things Take Time. Dat is een cynisch lied en je kunt nu goed horen hoe verbeten Morrissey het zingt.

Hoewel de opnames erg goed klinken, blijken enkele nummers te snel af te spelen. Morrissey klinkt nog niet als een smurf, maar de pitch moet iets omlaag. In de Smiths-community is iemand bezig dit aan te pakken, ik verwacht dan ook spoedig een - het klinkt wat paradoxaal - remaster van deze bootleg.

Alle info en links staan hier.

** update ** de opnames zijn nu al (1 dag later) op de juiste snelheid online gezet. klik hier

2011-04-05T20:10:00.006+02:00

Kijk je regelmatig naar De Wereld Draait Door, dan heb je ook vast de Nederlandse variant op Johnny Cash' American Recordings gezien.

Prachtig idee, met een sterk wisselend resultaat vind ik.

Mijn favoriet tot dusver is met gemak Alain Clark. In tegenstelling tot veel van zijn collega's die een ouwe singer-songwriter naspelen, koos hij een nummer van R. Kelly en trok dat helemaal naar zich toe. Ik kijk altijd uit naar die halve seconde dat het in beeld is. Steekt met kop en schouders boven de rest uit. Helemaal van deze tijd.

Daarom hier zijn volledige anderhalve minuut. Man wat vind ik dit goed.

2011-04-02T07:15:00.009+02:00

Ik heb deze week zo'n mooi nummer gehoord, die wil ik echt even aan je doorgeven.

Vaste bezoekers van deze blog weten wellicht dat ik groot fan ben van Ben Watt, de helft van Everything But The Girl. Op BBC 6 draait hij de 6 Mix, met daarin midtempo deephouse die het ook prima doet in de huiskamer.

Zijn meest recente programma startte hij met onderstaande remix; een nummer van zijn vrouw Tracy Thorn - de andere helft van Everything But The Girl. Die piano, en dan die beat die langzaam invalt - wat een heerlijk nummer.

Tracey Thorn - You Are A Lover (Clock Opera Remix)

2011-03-31T19:16:00.012+02:00

Na het Smiths-concert van een paar postjes geleden, hier opnieuw iets aardigs.

Hoewel Herbert Grönemeyer al meer dan twintig jaar de mooiste nummers schrijft, heeft hij er een handje van de sound van dat moment te gebruiken. Gevolg is dat zijn nummers uit de eighties niet meer om aan te horen zijn, vanwege de achterhaalde productie. Goedkope synthesizers en gortdroge drumklappen, wat een ellende.

Gelukkig nam hij in 1995 een Unplugged op voor MTV. Hierin speelde hij al zijn beste nummers, met rasmuzikanten in een tijdloos arrangement.

De bijbehorende cd heb ik in de loop der jaren grijsgedraaid. Ik ken 'm van voor naar achteren en ik heb lang gezocht naar een video.

Het concert is nooit uitgebracht op dvd maar ik ontdekte dat veel nummers inmiddels op Youtube zijn beland. Daarom hier: Herbert Grönemeyer, unplugged in 1995!

1. Chaos

2. Land Unter

3. Die Härte

4. Halt Mich

5. Alkohol

6. Ich Will Mehr
7. Die Welle
8. Bloß Geliebt
9. Keine Garantie

Geen video beschikbaar

10. Marie

11. Fisch Im Netz

12. Vollmond
13. Tanzen

Geen video beschikbaar

14. Männer

15. Flugzeuge Im Bauch

16. Morgenrot

17. Luxus

2011-03-24T15:53:00.006+01:00

Aiaiai. George Michael heeft een nieuwe single uit. Gewoonlijk reden tot blijdschap, maar deze is wat mij betreft dubbel fout.

True Faith is een cover van het New Order-nummer, en George's vocalen zijn door de autotune gehaald. Zoals Cher Believe zingt, zeg maar.

Waarom dubbel fout? Wel, George is natuurlijk een fantastische zanger dus autotune is compleet onnodig. Daarnaast is hij een prima songschrijver van zichzelf.

Het is opgenomen voor Comic Relief 2011. In onderstaande sketch doet George ook mee. Memorabele quote:

George: Why can't I come to Comic Relief?
Smithy: Because you're a joke George! Comic Relief's about helping people like you!

2011-03-19T12:26:00.010+01:00

Omdat ik deze week op de 12 inch-versie stuitte, ben ik weer helemaal fan van Hot Shot van Karen Young. Man wat zit dat nummer goed in elkaar! Het swingt aan alle kanten.

Ik ben daarom weer helemaal geïnspireerd geraakt en heb The Disco Files 1973-78: New York's Underground, Week By Week weer eens uit de kast heb getrokken. In dit recente superboek staan letterlijke reprints van wekelijkse besprekingen van nieuwe discoplaten uit het New York van de seventies (lees een sample in pdf).

De pech met disco is, maar dat is eigenlijk met alle genres, dat er zo ontzettend veel rommel is gemaakt. Daarom had het destijds zo'n slechte naam. Maar goeie disco maakt je blij, vind ik.

Ik heb daarom gisteren een mapje aangemaakt met wat ik zelf de beste disco vind. You Make Me Feel (Mighty Real), Fly Robin Fly, Get Down Tonight, Ma Quale Idea, het halve oeuvre van Chic en natuurlijk Hot Shot.

Nu ben ik heel benieuwd. Wat zijn jouw favoriete disconummers?

2011-03-04T18:48:00.003+01:00

Vandaag iets bijzonders, namelijk een compleet concert van The Smiths!

In mijn bookmarks staat al tijden een bootleg video van een geweldig Cemetry Gates. Nu blijkt het volledige optreden - stiekem vanaf het balkon - te zijn gefilmd en het staat allemaal online!

Het gaat om een concert op 15 oktober 1986 in de Civic Hall, Wolverhampton. The Queen Is Dead was net een paar maanden uit en de band was op zijn allerbest. De clip van Cemtery Gates had ik bewaard omdat het me het gevoel van destijds teruggeeft - als je Morrissey hier ziet weet je weer waarom die band je destijds zoveel deed.

Hier vind je wat achtergrondinfo en here we go!

1. The Queen Is Dead

2. Panic

3. I Want The One I Can't Have

4. Vicar In A Tutu

5. There Is A Light That Never Goes Out

6. Ask

7. (Marie's The Name) His Latest Flame/Rusholme Ruffians

8. Frankly, Mr. Shankly

9. The Boy With The Thorn In His Side

10. What She Said (with Rubber Ring intro and outro)

11. Is It Really So Strange?

12. Never Had No One Ever

13. Cemetry Gates

14. London

15. Meat Is Murder

16. I Know It's Over

17. The Draize Train

18. How Soon Is Now?

19. Still Ill

20. Bigmouth Strikes Again

2011-02-24T22:47:00.012+01:00

Ik draai elke dag Beat Me Back van Supernova wel een keer. Dat is voor mij de lekkerste housetrack van de afgelopen paar maanden, niet in de laatste plaats vanwege de authentieke eighties house-vibe.

Hier, luister zelf eens!

(ik kan de edit nergens vinden, dus dit is de volledige versie - klik 'm maar gelijk naar 2 minuten)

Sterker nog, het lijkt zó op eighties house dat een grote producer uit die tijd, Kevin Saunderson, de makers nu aan de schandpaal nagelt. Volgens hem is het een rechtstreekse ripoff van zijn track The Sound uit 1987, maar krijgt hij nul credits.

Hier is The Sound:

Op zijn site heeft hij daarom zijn originele track naast Beat Me Back gezet. En omdat hij boos is: de zijne als mp3 van 192 kb en Beat Me Back als wav-file. Dat zijn geen halve maatregelen; Supernova doet het goed op Beatport maar nu verdienen ze er weinig meer aan!

Wat mij bij dit alles het meest verbaast, is dat Beat Me Back me eigenlijk aan heel een ander nummer doet denken! Namelijk Back To The Beat van Todd Terry. Die komt ook uit de late eighties en staan bovendien op naam van Terry.

2011-02-12T09:26:00.006+01:00

De aardigste travia die ik deze week tegenkwam:

Halverwege de jaren zeventig schreef Paul Stanley van Kiss een nummer, bedoeld voor Rod Stewart.

Stewart weigerde het nummer echter. Waarschijnlijk omdat hij het al had opgenomen: het is overduidelijk Maggie Mae met een nieuwe tekst.

Dus nam Kiss het zelf maar op. Mét authentieke Rod Stewart-raspstem. Dikke hit in Amerika.

Hier is Hard Luck Woman; zoek de tien verschillen!

2011-01-23T14:33:00.008+01:00

Heb mijn nieuwe cd opstaan: Tensnake Defected in the House (Tensnake is de dj, Defected het label). Een voltreffer, want ik zit echt te genieten hier.

Het valt ironisch genoeg niet mee om goede house voor de huiskamer te vinden maar dit is een relaxte, heel gevarieerde mix vol prachtige melodieën, soul, electro en meer - en wie ook in de 80s is opgegroeid zal dat melancholische ondertoontje wel herkennen.

Hier - luister eens naar Comacat, Tensnake's giga clubhit van vorig jaar. De mix is te gevarieerd om alles in één nummer te vangen, maar zo heb je een idee.

Hou je meer van soul, luister dan eens naar deze pianotrack. Dit is echt mijn hit-van-de-week, zo goed is dit. Geef het even wat tijd om erin te komen, maar het sleept je helemaal mee.

Ik wilde vanmiddag eigenlijk nog even naar de Fame, maar ik heb geen nieuwe cd's nodig - ik ga deze nog heel vaak draaien de komende tijd.

2011-01-10T19:17:00.002+01:00

Just what is it that you want to do?

Waar ken je dat ook alweer van...

2011-01-05T19:07:00.011+01:00

Alsof je de overlijdensberichten in de krant leest. Ook Mick Karn is overleden. Karn zette als fretless bassist van Japan een belangrijk stempel op het geluid van de groep.

Ik wilde eerst een typisch Japan-nummer plaatsen, en moest nog even bedenken welk. Maar ik bedacht me net dat Buoy het meest geschikt is, omdat dat een solonummer van Karn is.

Op onderstaand filmpje mag dan wel staan dat het van David Sylvian is, maar die was "slechts" gastzanger. Het komt van Karn's solo-album Dreams of Reason en gevolg is dat je dat herkenbare basgeluid dan ook voortdurend hoort.

Mooi hè. Maar wat denk jij, welk Japan-nummer had ik ook kunnen plaatsen?

2011-01-05T11:01:00.008+01:00

Het meestgedraaide nummer van vandaag is vast en zeker Baker Street. Gerry Rafferty is overleden en dat is natuurlijk dé hit.

Ik denk vooral terug aan de film Reservoir Dogs. De soundtrack is een compleet radioprogramma dat af en aan in de film te horen is.

De gort- en gortdroge radio-dj (komiek Steven Wright) kondigt onder meer Stuck In The Middle With You aan. Hij staat hieronder, als Youtube-filmpje. Ik moet nog altijd lachen om hoe hij de bandnaam Stealers Wheel uitspuugt.

Joe Egan and Gerry Rafferty were a duo known as Stealer's Wheel when they recorded this Dylanesque, pop, bubblegum favorite from April of 1974. That reached up to number five, as K-BILLY's Super Sounds Of The Seventies continues.

Terwijl je het lied nog eens hoort, ben je met deze oneliners van Steven Wright wel even bezig!

2010-12-30T11:59:00.013+01:00

Alweer een icoon uit ons gezamenlijke verleden dood. Je hebt vast al gelezen dat Bobby Farrell is overleden.

Bobby Farewell!

Ik vind het wel een mooie gedachte dat dé hit van zijn laatste levensjaar gebaseerd is op een sample van Boney M. Maar ook daar heeft -ie waarschijnlijk geen cent aan overgehouden.

Er staat in principe geen reclame op deze blog, maar vandaag wel: we interrupt this program for the following message.

*Update*

Ik was wel benieuwd of Frank Farian ook iets te melden zou hebben. Er staat nog geen bericht op zijn site, maar zoals je kunt verwachten casht hij inmiddels wel in op het succes van Duck Sauce.

Hier is zijn flauwe remake van Barbra Streisand, met een aangepaste tekst en de originele track onder de naam Boney M Goes Club - the original sauce. Man, wat een treurnis.

2010-12-27T19:10:00.016+01:00

Wie niet vies is van een mooie countrydeun, gaat nu iets moois horen.

De Secret Sisters uit Alabama passen in de beste traditie van Hank Williams, Gram Parsons en Ron Sexsmith. Ik ontdekte hun prachtige liedje Tennessee Me op een vage verzamel-cd. Het kan met terugwerkende kracht zó op elke country-verzameling die ik ooit voor vrienden heb gemaakt om hen te overtuigen van de pracht die ook in dit genre huist.

Producer T-Bone Burnett deed een "Lenny Kravitz" door het debuutalbum van de dames op te nemen op authentieke en antieke apparatuur. Vandaar het warme geluid. Wat dan nu weer gedigitaliseerd wordt weergegeven. Hm.

Hoe dan ook, hier is het.

Meer weten? Weblog Krenten Uit De Pop blijkt er eerder deze maand al over te hebben geschreven.

2010-12-21T20:46:00.008+01:00

Her en der zijn op dit moment, over de hele wereld, dertigers en veertigers koortsachtig aan het downloaden.

De Heilige Graal is vandaag op internet achtergelaten. Er is een nieuwe bootleg verschenen van The Smiths met nooit eerder verschenen opnames, zoals demo's, outtakes en andere versies.

Ik citeer.

Okay here's a bit of information for you guys. I just downloaded the files and compared them with what I have. Here's what I know:

Warner Strategic Marketing considered releasing a limited edition 2-cd set of "The Very Best Of The Smiths" in 2001. The seven tracks from the second disc were sent to various people involved in the project. All seven are on this bootleg:

Reel Around The Fountain (final Troy Tate album version)
The Hand That Rocks The Cradle (John Porter monitor mix)
This Night Has Opened My Eyes (studio version June 84)
Rusholme Ruffians (Electric version July 84)
Frankly Mr Shankly (Trumpet version november 85)
Is It Really So Strange (June 86 'single' version)
Paint A Vulgar Picture (monitor mix March 87)

A compilation of outtakes from the sessions for "The Queen Is Dead" was at some point sent to record company people for some sort of anniversary reissue of the album (25th I think). From this 18 track compilation, two songs made it on this bootleg:

The Queen Is Dead (full version)
There Is A Light That Never Goes Out (take 1)
(plus of course Frankly which I've already mentioned above)

The rest are various demos.

Untitled 1 is called "I Misses You"
Untitled 2 is called "Heavy Track"
Both here are excerpts. The full versions are longer than that.

"Sheila Take A Bow" is the Porter version from January 1987
"Ask" is the pre-remix version

The rest are monitor mixes/demos for Strangeways.

This means that the makers of this bootleg have lots more in store that they could leak on more bootlegs. I hope this will push Warner to finally put out some sort of box set or the album reissues with unreleased material. Otherwise bootleggers will be making more compilations like these and eventually cut all the profits that the labels could be making.

Terwijl ik dit tik, ben ik nog aan het downloaden. Over 4 minuten heb ik ze binnen. Tot die tijd lees ik de commentaren van die downloadende veertigers op het Morrissey Solo-forum:

To those that have heard it - how many of these are 'new'? Versions that we haven't heard before?

Just about all of them, this is magnificent!!!
Find of the century, I am speechless...

Disco Dancer is simply gorgeous, Girlfriend is kind of a reggae track, Rusholme is totally different...
All tracks are different to the ones we have known and loved for the last 23 to 27 years, perhaps with the exception of Frankly (with horns) and Paint A Vulgar Picture which I believe are the same ones that were leaked recently.

Happy does not begin to describe how I feel, I am ECSTATIC!!!

Who said Santa's not real.

Genius steals!

Bit by bit we shall find all these lost demos!

I have been playing the download all day. Daft as it may seem, it feels like I am listening to a new Smiths album. I am reminded again and again of why The Smiths will always be the greatest band of all time for me.

"I'm glad you guys are enjoying the songs I leaked" - Julian Assange

2010-12-20T18:50:00.005+01:00

Het is 'm gelukt! Hier is het stuk van J.

Captain Beefheart & The Magic Band hebben op dinsdag 4 november 1980 opgetreden in het dorp Roden in het noorden van Drenthe, in de tot partycentrum verbouwde boerderij de Brinkhoeve. Zo was het concert helemaal niet gepland. Entrepreneur Rob Kaufman wilde de legendarische zanger naar Groningen halen, de bedoeling was dat het optreden zou plaatsvinden in cultuurcentrum De Oosterpoort. Dat stond ook op het toegangskaartje. Maar door een misverstand ontstond een dubbele boeking en moest het concert van de Captain op het laatste moment worden verplaatst.

Iedereen die een kaartje had, mocht met gratis pendelbussen vanaf de Groningse Grote Markt mee naar Roden. Zelden zulke hasjwalmen meegemaakt in een touringcar. Daar viel niet tegen te ventileren maar de chauffeur leek zich niet druk te maken. In minder dan een half uur stond iedereen in die boerenschuur in spannende afwachting van wat ging komen.

Toen de band begon werd binnen enige tellen duidelijk dat deze groep zich terecht The Magic Band mocht noemen. De dwarse ritmes en bizarre songstructuren werden zo gemakkelijk uit de mouw geschud, dat het vanzelfsprekend klonk. Zanger Don Van Vliet stond er wat wereldvreemd bij, gesticuleerde dat het een aard had en trok zich tijdens de passages waarbij hij niet zong ogenblikkelijk terug achter een formica tafeltje, waarop hij aan het begin van het concert een plastic tasje had leeggegooid met kazoos, speelgoedpercussie, fluitjes, wat mondharmonica’s en ander klein grut.

De pauzes tussen de nummers waren aan de lange kant, maar ook dan bleef Van Vliet ietwat autistisch bij zijn tafeltje met prullaria staan en wisselde geen woord met de zaal. Zijn fans in het publiek probeerden hem met allerlei opmerkingen uit de tent te lokken, maar hij gaf geen sjoege.

Totdat iemand in de voorste rijen hard riep: ‘Ronald Reagan’, waarop Captain Beefheart naar zijn microfoon voor op het podium stormde en oorverdovend hard terug riep: ‘SHAME!!!’.

Nu heb ik in die periode, zo rond 1980, veel legendarische concerten bijgewoond. Joy Division, XTC, Pere Ubu en The Birthday Party om er een paar te noemen, maar van geen van die optredens zou ik nog de datum weten. Maar van Captain Beefheart & The Magic Band weet ik dat nog wel. Het was de eerste dinsdag in november, van een jaartal dat je door vier kunt delen. Het was dus Election Day. Het was de dag waarop Ronald Reagan voor de eerste maal werd verkozen tot president van de Verenigde Staten. En Don Van Vliet behoorde zeker niet tot de Amerikanen die op Reagan hebben gestemd.

Van het optreden in Roden bestaan voor zover mij bekend geen bewegende beelden. Van een eerder – eveneens opmerkelijk – optreden in Nederland wel.

*update* Hier staan foto's uit Roden.

2010-12-18T10:05:00.012+01:00

Captain Beefheart is overleden. Ik kreeg het nieuws door van vriend J., die ik altijd associeer met Safe As Milk, dus dat is passend.

In 1992 introduceerde een andere vriend (toevallig ook een J.) me aan Captain Beefheart. Hij gaf me de cd Shiny Beast (bat chain puller) met een opdracht die er voor zorgt dat -ie tot het einde der tijden in mijn cd-kast zal blijven staan.

"Meneer Zinnebeeld, pas op! Deze cd explodeert automatisch bij verhandeling".

Heb J. dus net gebeld om het nieuws door te geven en hij vertelde me een prachtig verhaal over een optreden van Captain Beefheart in Roden (Groningen). Hij schrijft wel vaker verhalen voor zijn vrienden en ik hoop dat hij de tijd vindt om dit verhaal te schrijven (zoals eerder over Alex Chilton).

Terwijl ik dit tik, staat Shiny Beast op. En mijn favoriete nummer van die plaat kun je hier horen. Tropical Hot Dog Night.

2010-12-15T22:12:00.007+01:00

Het nummer is alweer een paar jaar oud, maar ik lees pas vanavond dat het killer thema van Eric Prydz' Pjanoo afkomstig is uit een matig funknummer. Beluister I Was Tired Of Being Alone van Patrice Rushen maar eens. Knap dat je daar zo'n clubbeest van kunt maken!

(skip de dead beats in de eerste minuut voor het beste resultaat)

2010-12-12T09:32:00.008+01:00

Mijn goede vriend J. - altijd al een serieuze muziekliefhebber - heeft zich in de afgelopen jaren gespecialiseerd in wereldmuziek. Zo nu en dan krijgt zijn vriendenclub een nieuwe compilatie, compleet met informatief boekje.

Ik ben dan altijd heel benieuwd, want je weet dat hij honderd cd's heeft beluisterd om er één over te houden.

Gisteravond was zijn verjaardagsfeest. Alle vrienden kregen een exemplaar van World Toast III. Ik heb 'm meteen in de auto naar huis beluisterd en misschien vind je het leuk om de nummers die ik fantastisch vond, ook te horen.

Allereerst uit Algerije, zangeres Souad Massi met Samira Meskina. Een prachtig liedje met geraffineerd arrangement waarbij - en dat vind je vast interessant - op een gegeven moment zo'n typisch Brits indiegitaartje voorbij komt.

Mijn knaller is latin. Quantic presenta Flowering Infero - Brits met Colombiaanse roots - met het nummer Dub y Guaganco. Na het vreemde tussenstuk vol percussie heb ik de auto aan de kant gezet om J. te sms'en dat ik dat nummer fantastisch vind.

De cd staat op dit moment op bij de zondagochtendkoffie; mocht ik gegrepen worden door andere nummers dan plaats ik die hieronder.

*update*
Wow! AfroCubism, een samenwerking tussen muzikanten uit Cuba en Mali (lees meer). Deze video komt van een optreden eerder dit jaar.

Tenslotte, Rotfront uit Berlijn in de beste Balkanbeats-traditie. Zelf noemen ze het Emigrantski Raggamuffin en dat is natuurlijk genoeg om meteen het onderstaande filmpje aan te klikken!

2010-12-09T20:50:00.007+01:00

Onder het motto Ask Me, Ask Me, Ask Me: deze week Britse Kamervragen over The Smiths!

Dank, Herr Meijer en Rick B.

Het hele verhaal:

Johnny Marr tegen David Cameron (2 december)
Morrissey tegen David Cameron (4 december)

2010-11-27T21:35:00.008+01:00

Op BBC Radio 1 loopt nu de serie Zane Lowe's Masterpieces. Hierin wordt een mini-docu over een classic album uitgezonden en meteen daarna het complete album zonder onderbrekingen.

De serie is niet alleen bedoeld voor de muziekliefhebbers die 'm toch al in de kast hebben staan, maar ook voor een nieuwe generatie. Wat een goed idee!

Afgelopen week was het de beurt aan The Queen Is Dead van The Smiths. Regelmatige lezers weten dat je hier dan aan het juiste adres bent; je kunt de uitzending nog een paar dagen bij de BBC beluisteren, maar hij is ook te downloaden.

Ik ben 'm nu aan het luisteren en hoor boeiende fragmenten van interviews en fans die herinneringen ophalen. Ik ben benieuwd hoeveel de plaat deze week meer verkocht en gedownload is!

2010-11-19T15:22:00.037+01:00

Gisteravond bijna drie uur genoten van Prince in de Gelredome.

(fotograaf / videos)

We waren koud binnen om acht uur, toen het voorprogramma begon... en het voorprogramma was Prince zelf! Een soort funkjam (bekijk hier en hier), uitmondend in I Want to Take You Higher en Everyday People van Sly & the Family Stone. Ook speelde hij Partyman maar de vonk sloeg nog niet echt over; het hielp ook niet echt dat alle zaallichten nog aan waren. Na een half uurtje was hij weer vertrokken.

Kort daarna doofden de zaallichten en ging de show pas echt van start. Door het matte voorprogramma was ik eerlijk gezegd terug naar het nulpunt; ik had me er inmiddels op ingesteld dat ik het goed, maar niet fantastisch zou vinden. Er moest wel heel wat gebeuren om me echt te raken. We stonden ook driekwart achterin het stadion.

Maar - en dat is het fantastische van Prince - nog geen uur later stond ik mee te zingen en dansen met het hele stadion. Moeiteloos overwon hij me met de ene knaller na de andere. Niet per sé de hits, maar ook de écht goeie albumtracks en niet eens de meest obligate.

Mijn hoogtepunten: Cool, een vroeg nummer van The Time, dat me helemaal het concert introk. Kwam ook door de woordanimatie op het scherm, dat je het lied inzoog (bekijk close-up). Let's Work was overrompelend goed en man wat was Controversy strak!

Ik denk dat Prince aan het teruggeven is; het was echt tweerichtingsverkeer. Hij haalde een meisje uit het publiek en speelde voor haar, en later riep hij: I think we need more dancers en liet een man of veertig uit het publiek halen die op het podium mochten meedansen. Dat was het moment dat het dak eraf ging. Bekijk een fantastische video van dat moment (en nog een en nog een) en ook heel bijzonder: een foto onstage gemaakt door één van de dansers!

Toen de eerste tonen van Purple Rain werden ingezet dacht ik eerst dat het Nothing Compares 2 U was. Eigenlijk zijn die nummers hetzelfde. Maar het was toch Purple Rain. Werkelijk het hele stadion deed mee (bekijk hier en hier), de solo ging maar door en alles kwam bij elkaar. Helemaal fantastisch, en een perfect einde van het concert.

Maar het bleek nog lang niet afgelopen. Hij speelde nog vier of vijf toegiften; Kiss (bekijk), 1999, Baby I'm A Star en Let's Go Crazy (bekijk), maar ook verrassende keuzes zoals door hem geschreven en door anderen opgenomen nummers als The Glamorous Life, Jungle Love en The Bird. Heel goed allemaal, maar het viel voor mij buiten de flow van het "gewone" concert.

In een interview met de Volkskrant, twee weken geleden, had Prince al aangegeven de Europese optredens als testcase voor de Amerikaanse toer te zien. Ik denk daarom dat hij die nummers voor een reeds compleet opgewarmde zaal uitprobeerde.

Na twee uur en drie kwartier zat het erop. Thuisgekomen nog erg getwijfeld of ik nog op de fiets zou springen, maar Paradiso twitterde al snel dat er geen nachtconcert zou komen. Aan de ene kant jammer, aan de andere kant vond ik het na drie uur Prince ook wel best.

Setlist (via):

Start @ 8:20pm

Stratus (Billy Cobham cover)
(Theme Song From) Which Way Is Up ?
We Party Hearty
What Have You Done For Me Lately ? (Janet Jackson cover)
Partyman
It's Alright
Mountains
Shake Your Body (Down To The Ground) (Jacksons cover)
Everyday People (Sly & The Family Stone cover)
I Want To Take You Higher (Sly & The Family Stone cover)
Keyboard Interlude
Uptown
Raspberry Beret
Cream
Cool
Let's Work
U Got The Look
Shhh
Controversy - Volare (inc. Housequake - (Eye Like) Funky Music chants) - Sexy Dancer vs Le Freak - Controversy (reprise)
A Love Bizarre
Love... Thy Will Be Done
Purple Rain

Kiss ("you don't have to watch.... Desperate Housewives")
Let's Go Crazy
Delirious
Let's Go Crazy (reprise)
1999

Dance (Disco Heat) (Sylvester cover)
Baby I'm A Star

Sometimes It Snows In April
Little Red Corvette
The Bird
Jungle Love
The Glamorous Life (inc. Soul Sacrifice)

2010-10-23T20:34:00.039+02:00

Terwijl ik dit tik, zit ik met een hoofdtelefoon op enorm mee te swingen. Het is gewoon onmogelijk om stil te zitten.

Ik luister naar Enjoy Music van Reboot in een dubversie van mijn nieuwe favoriete dj. Riva Starr is een Italiaan die in Londen woont en in de nacht van donderdag op vrijdag tijdens het Amsterdam Dance Event draaide.

Maar zo heb ik 'm niet leren kennen; het is de afgelopen weken meerdere keren gebeurd dat ik een fantastisch nummer hoorde en als ik het dan checkte, bleek het een mix van Riva Starr.

Wat blijkt, het Engelse tijdschrift IDJ heeft 'm al op de voorpagina gezet en nu zie ik net dat hij de Defected in the House Miami 2010 heeft gedaan.

En daar staat het nummer op dat ik nu beluister. Zet je speakers ff hard en vertel me dan dat deze Riva Starr dub niet swingt als een tierelier. Het doet me denken aan al die leuke RoXY en iT-house uit de nineties.

Reboot - Enjoy Music (Riva Starr dub)
(unmixed versie, dus de eerste 30 seconden zijn dead beats)

Een ander nummer, Splendido, heeft dan weer een onwijze jaren tachtig discogroove (and a video to match!). Heel knap hoe hij die belegen muziek weer fris laat klinken.

En hoe was hij op ADE? Ik zou het niet weten. Zijn set was 's ochtends tussen 3 en 5 en voor een doordeweekse dag is dat echt teveel gevraagd. Gelukkig staat hieronder een complete dj-set en nu ga ik Defected in the House Miami 2010 (recensie) bestellen.

Kijk hier voor de setlist met o.a. The Doors!

2010-10-22T21:06:00.002+02:00

Nog even terugkomen op Armand van Helden's Duck Sauce. De officiële video van Barbra Streisand is nu ook uit, en die heeft een lekker meeslepende New York vibe.

En dat voor een oude schlager!

Cameos van onder meer Kanye West, Pharrell Williams, Vampire Weekend en Santigold.

2010-10-18T17:33:00.005+02:00

Dit is de muur waar George Michael stoned tegenaan knalde:

Als je goed kijkt, zie je dat iemand op de plaats van impact WHAM! heeft geschreven :-)

2010-10-13T21:18:00.011+02:00

Het duurt soms even voor het kwartje van Armand van Helden bij mij valt. Ook zijn nieuwe single, Barbra Streisand onder de noemer Duck Sauce, ben ik pas gaan waarderen toen ik zag waar de sample vandaan komt.

Ik dacht eerst dat het een sample van de tweede Stars on 45 was, maar het is nog veel verrassender. En als ik doorklik op Whosampled.com, blijkt dat origineel dan weer een cover te zijn van een Duits hitje uit 1973.

Uiteindelijk staat dus een schlager aan de bron van deze loeistrakke stamper! (dit is het originele origineel).

Het kwartje is inmiddels gevallen. Ik heb Duck Sauce vandaag in de hardloop-playlist van mijn iPod gezet en ging inderdaad een versnelling omhoog toen Barbra Streisand langskwam. En is de cover (rechts) niet vreselijk grappig?

2010-10-02T07:33:00.005+02:00

Van alle Bowie-LP's is Station To Station één van mijn favorieten. Afgelopen week is hij opnieuw, voor de vierde keer, uitgebracht. In een light-versie met slechts 3 cd's :-) en een box met hou je vast dat ding weegt een ton.

Was benieuwd wat BowieNet en alle fansites over de plaat te vertellen hebben en zag dat KCRW - het radiostation van Morning Becomes Eclectic - er een remixproject van gemaakt heeft.

Nou heb ik vorige week het verjaardagsfeest ge-dj'd van een funk- en soulliefhebber, waarbij we zoveel mogelijk om de platgetreden paden heen hebben gedraaid. Dus de dansvloer vol veertigers en vijftigers met wat minder gebruikelijke danceclassics, zoals Sly Stone en Roy Ayers. Dat was een prima avond en we moeten zeker vaker een dergelijke set draaien. Ik bedacht me later dat ook Golden Years daar prima in had gepast.

Nou is het originele nummer natuurlijk helemaal perfect, maar zo'n update is altijd interessant. Je weet nooit of je die er eens in een moderne set doorheen kunt gooien. Hier is die remix pagina.

Niet jouw ding? Dan is hier het authentieke, volledige optreden van Bowie op Soul Train. Behalve Golden Years doet hij hier ook Fame. En ik spring zo op de fiets op mijn Station To Station light te halen.

2010-09-19T10:21:00.005+02:00

Na The Moi Non Plus in 2007, zag ik gisteren opnieuw een band met de beste bandnaam van het land.

Maak kennis met The Don't Touch My Croque-Monsieurs!

In de aankondiging van het optreden kondigen ze zichzelf aan als de redding van de rock dus dat kan niet meer misgaan.

2010-06-27T21:28:00.008+02:00

Na het overlijden van Michael Jackson, vorige week een jaar geleden, stond een bijzondere foto uit 1977 op de voorpagina van Het Parool. Een ongedwongen Michael, middenin de Amsterdamse Jordaan.

Een jaar later staat in diezelfde Jordaan, op zo'n driehonderd meter van waar de foto is genomen, een enorm billboard. Als eerbetoon, en je kunt de foto ook nabestellen. Ik heb al gemaild, want die foto is prachtig.

Hieronder de foto van de billboard, met daaronder een foto van de hoek Lauriergracht/Hazenstraat, waar de oorspronkelijke foto genomen is.

2010-06-04T18:24:00.009+02:00

Was gisteren in Tivoli, waar ik dezelfde ervaring had als toen ik Interpol voor het eerst zag.

Gisteren speelde Foals en ik waande me terug in de vroege jaren tachtig. Toen was ik te jong om de bands van het moment te zien, maar de jengelende gitaren deden me denken aan Haircut One Hundred, U2 ten tijde van The Unforgettable Fire en The Cure, The Cure en The Cure.

Die zanger heeft exact dezelfe stem!

Ik had van de band gehoord, en omdat Morrissey vorige maand gespot was in het publiek en de band deze week op de cover van de NME staat wilde ik dit zeker niet missen. Het was super, alleen wel een beetje kort.

Zoals vriend A. al zei:

Update 27 juni: ik zie net dat ik dit stukje had getikt, maar nooit heb afgemaakt en al helemaal niet heb gepubliceerd. Bovendien ben ik vergeten wat vriend A. ook alweer zei. Dus heb ik 'm net gebeld.

Zoals vriend A. al zei: iedereen zingt tegenwoordig als Robert Smith en de meeste bands zijn ook beter dan The Cure.

2010-06-02T21:39:00.010+02:00

Eerder dit jaar was Why Don't You van Gramophonedzie al een knaller, maar in dezelfde stijl is er nu een nummer dat al helemaal niet uit mijn hoofd te krijgen is. Sterker nog: ik heb het de afgelopen dagen doorlopend mee zitten tikken op mijn fietsstuur terwijl ik geeneens mijn iPod bij me had.

We No Speak Americano van Yolanda Be Cool & Dcup is ook al een modern geknipte versie van een stokoud nummer. Het leek me eerst iets jiddisch, maar ik heb het origineel opgedoken en dat blijkt een Italiaans nummer uit de fifties te zijn dat uitmondt in beschaafde rock 'n roll.

Beide staan hieronder - de soundtrack voor de zomer, wat mij betreft!

Yolanda Be Cool & Dcup - We No Speak Americano

Renato Carosone - Tu Vuo' Fa' L'Americano

2010-06-01T22:42:00.003+02:00

Je hebt er niks aan, maar het is mooi dat het er is.

Tientallen meer op Animated Albums!

2010-05-29T19:51:00.008+02:00

Veertigers - en dertigers - die in de eighties videospelletjes als Pacman en Donkey Kong hebben gespeeld, moeten dit soeperkoele filmpje echt even bekijken. Pure kunst, door een Franse producent van onder meer videoclips en reclamefilmpjes.

(dank, J.)

*update*: dit reclamefilmpje, van dezelfde producent, zal de aanleiding geweest zijn.

2010-05-24T19:22:00.008+02:00

Ik schreef al eerder over The Way van Global Communication; een uitgesponnen, hypnotiserende housetrack uit 1996 waarbij één gesamplede tekstregel (I love the way you make me feel) als een soort parabool wordt verknipt en herhaald.

Stukje bij beetje hoor je steeds meer van die ene regel, totdat je 'm even helemaal hoort langskomen, en dan wordt hij steeds weer verkort tot hij weer op de lengte van het begin is.

Luister maar eens; je bent 11 minuten kwijt maar die zijn het helemaal waard. Het is een topnummer (en ook erg geschikt om op te hardlopen).

Die ene regel I love the way you make me feel komt uit een oud soulnummer, The Sweetest Pain van Dexter Wansel (1979).

Nu vond ik een mix van dat nummer, waarbij de knip en plak van Global Communication is teruggezet in de originele soultrack. Een geweldig idee en het klinkt fantastisch. U mag weer klikken!

2010-05-20T20:14:00.008+02:00

Afgezien van Love Is All - dat ik als kleuter natuurlijk al fantastisch vond - had ik weinig met de muziek van Ronnie James Dio, die eerder deze week overleed.

Maar in een van de vele herdenkings-artikelen zag ik deze prachtige foto van drie jaar geleden, die ik je graag laat zien.

2010-05-13T08:40:00.007+02:00

Wat is jouw favoriete zondagochtendplaat? Hier is het de afgelopen tijd Arrow Jazz FM. Wat een heerlijke zender is dat! Een écht goeie collectie soul, funk, lounge en (smooth) jazz, waarschijnlijk op dezelfde manier geprogrammeerd als Sky Radio, maar met een nummerselectie die beslist met verstand van zaken is gedaan. Zo duurt mijn zondagochtendplaat vaak een uur of drie, vier (klik om te luisteren).

Vandaag is Hemelvaartsdag en ik heb er geen moeite mee om een extra zondagochtend in de week in te passen. Hoorde zojuist een geweldig latin nummer waarvan ik beslist de titel wilde onthouden, maar ik was net te laat om de titel nog te zien. Ik blijk bepaald niet de enige te zijn met deze wens; gelukkig wordt de playlist op deze site bijgehouden.

Maar ik ben wel benieuwd, wat ís jouw zondagochtendplaat?

2010-05-10T19:26:00.008+02:00

Via een Wikipedia-overzicht van One Hit Wonders belandde ik zojuist op de pagina van Joe "Shaddap You Face" Dolce. Ik moet je echt even melden hoe één van de opvolgers van zijn enige hit heette.

Van Wikipedia: Dolce's subsequent singles, including "Pizza Pizza", "Christmas in Australia" and "You Toucha My Car I Breaka You Face" did not reach the top 40 in Australia.

Ik las ook nog dit. Shaddap You Face was in 1981 het lied dat Vienna van de eerste plaats in de Engelse charts hield.

Van Wikipedia: Midge Ure, lead vocalist with Ultravox, often sings Shaddap You Face during live performances as a coda to Vienna.

2010-05-09T12:55:00.010+02:00

Ik schreef een paar dagen geleden al over de Smiths-demo, die na 23 jaar voor iedereen te horen is. Nou, op hetzelfde forum heeft ook iemand de link geplaatst naar een demo van Frankly Mr. Shankly, het tweede nummer op The Queen Is Dead.

Afgezien van een paar gewijzigde zinnen, is op deze versie een trompet te horen die de definitieve versie niet gehaald heeft. Ik had over deze demo gelezen in The Songs That Saved your Life van Simon Goddard en gedacht ze ooit wel via een of andere boxset of Deluxe Edition als bonustrack te kunnen horen. Maar dat ze nu beschikbaar zijn, vind ik geweldig. Meer! Meer! Meer! Wanneer komen die remasters? Re-issue! Re-package!

Alsof dat nog niet genoeg is, zie ik vervolgens in de YouTube-lijst de demo van Rubber Ring staan. Muzikaal heb ik het altijd een matig nummer gevonden, maar tekstueel is het een juweel - waar deze voetnoot me ooit op moest wijzen.

2010-05-05T20:12:00.012+02:00

Er is natuurlijk heel veel te lezen geweest over de Dodenherdenking van dit jaar. Ik heb op een andere manier een bijzondere herdenking meegemaakt; deze vond namelijk plaats in Paradiso. Omdat LCD Soundsystem er gisteravond speelde, het programma om half negen zou beginnen en ik niet om acht uur onderweg wilde zijn wilde ik óf heel vroeg, óf heel laat afspreken. In Paradiso hingen overal affiches die de twee minuten stilte aankondigden.

De dj was een setje DFA-achtige nummers aan het draaien toen de herdenking werd aangekondigd. Heel bijzonder om mee te maken: het was twee minuten muisstil in Paradiso. Toen de dj daarna de uptempo muziek weer oppakte, voelde dat heel vreemd - ik had misschien iets stemmigs gedraaid. Al snel daarna kwam een bezorgd sms'je binnen en dan schrik je enorm.

En hoe was LCD Soundsystem? Nou, afgezien van het feit dat het Soundsystem veel en veel te hard stond - ik was blij dat ik mijn oordoppen had meegenomen - was het een prima optreden maar ook werd duidelijk dat de nieuwe plaat het niet haalt bij de vorige (leuk filmpje over de making of).

Nieuwe track Pow Pow is vintage LCD Soundsystem, maar veel minder sterk dan eerder werk. Er werden veel tracks van Sound of Silver gespeeld; het was echt lekker om mee te dansen op Get Innocuous, de nieuwe single Drunk Girls is écht een doorslagje van White Light White Heat en Yeah was de knaller van de avond.

2010-05-05T20:02:00.006+02:00

Iets van The Smiths horen wat je nog niet kent... je zou denken dat dat in de late jaren tachtig wel opgedroogd zou zijn maar deze week, meer dan twintig jaar later, is weer iets moois opgedoken.

De originele demoversie van Paint A Vulgar Picture. Nooit eerder gehoord, en in uitstekende geluidskwaliteit.

Dit is zo'n lied waarvan de titel niet in het nummer zit. In deze vroege versie zingt Morrissey echter de zin ...and still they paint a vulgar picture of how you really were. Geweldig om dit nu eens te kunnen horen!

2010-04-19T21:34:00.033+02:00

Ik heb 'm nog niet beluisterd - dat ga ik zometeen doen - maar hier is de stream van This Is Happening, de nieuwe cd van LCD Soundsystem.

De cd komt half maart uit, maar staat al op de bandsite. MGMT deed een paar weken geleden hetzelfde met hun nieuwe cd.

*update*
Ik ben inmiddels halverwege (All I Want = Heroes en I Can Change is errug fijn) en stuit al browsend op een ándere nieuwe release van LCD Soundsystem.

De beschrijving van Disco Flashback luidt: 20 track mix done by JAMES MURPHY using 2 Technics 1210s, a mixer and a box of old 12" vinyl records. And nothing more and nothing less. "A 60 min sonic disco journey" with cuts from GQ, INFLAGRANTI, STEVIE WONDER, DENNIS FERRER, ORB, CROWN HEIGHTS AFFAIR, MUDD and many more. Sweet!

Alleen jammer dat het Dennis Parker is en niet Dennis Ferrer. Ik zie verder Da Bump van Mr. V, een lekker vlot nummer dat ik ken van een paar Defected-verzamelaars en - herinnert u zich deze nog-nog-nog - Rap-o-clap-o van Joe Bataan.

Als sideline roept de popnerd in mij nu dat daar in 1980 een soort Nederlandstalige versie van was, onder de titel Repperdeklep (echt even kijken, aangekondigd door Chiel Montagne!).

Deze cd gaat volgens mij prima samen met het boek The Disco Files 1973-78: New York's Underground, dat ik nu aan het lezen ben. Daarbij is het volgens Discogs.com een onofficiële release dus ik ga snel bestellen!

Maar terug naar het begin: ik heb de cd inmiddels helemaal beluisterd en het laatste nummer Home is helemaal da bomb. Het is de soundtrack van deze teaser.

2010-04-11T11:15:00.004+02:00

Ken je de shreds op YouTube nog, waarbij een fake geluidstrack onder een bestaand optreden wordt geplakt? Zo lijkt het of de artiest vreselijk staat te prutsen, freaken of egotrippen. Dit is mijn favoriet, ik moet er nog altijd vreselijk om lachen.

Er is nu weer iets aardigs bedacht: heavy bands die easy listening spelen. Zoals hier, Metallica met de smooth jazz versie van Enter Sandman.

2010-04-08T21:55:00.009+02:00

Verneem net via mijn eigen weblog dat Malcolm McLaren is overleden. Ik stond niet heel vaak stil bij de man, dus dit is volkomen onverwacht. Wel heb ik - na de plaat laat te hebben ontdekt - Duck Rock onlangs weer eens uit de kast getrokken.

Ook kan ik een stukje uit de opera Madame Butterfly meezingen, omdat ik als kind het refrein van Un Bel Di Vedremo fonetisch leerde toen het in McLaren's versie een hit was. Wie dat bijzondere nummer hoort - en hij staat hieronder - zal amper geloven dat McLaren halverwege de seventies de manager was van de Sex Pistols.

Ik ben heel benieuwd hoe deze veelzijdige figuur in de media gaat worden herdacht.

2010-04-07T21:05:00.006+02:00

Las vandaag leuke en zeer nutteloze trivia.

De piano die The Beatles gebruikten voor Hey Jude is ook gebruikt door Queen op Bohemian Rhapsody.

Heb je niks aan, maar leuk om te weten, nietwaar? Gelezen in een artikel over the making of Hunky Dory, want ook op die plaat is deze Bechstein uit 1898 gebruikt.

2010-04-03T19:01:00.002+02:00

Tijd voor weldadige rust... met een lied van The Pixies.

2010-03-30T20:25:00.013+02:00

Nieuws over LCD Soundsystem: de cover van de nieuwe cd is vandaag gepubliceerd.

De cd heet This Is Happening en komt uit op 17 mei aanstaande. De tracklisting is als volgt.

Er is al wat gelekt: luister hier naar een fragment van Pow Pow. Een volledige track is Drunk Girls (beluister), een soort White Light/White Heat.

Nu nog een ticket zien te scoren voor het concert!
** UPDATE: Gelukt, dank u Marktplaats.

2010-03-28T11:54:00.012+02:00

Vorige week een mooie platenbon van Fame verzilverd. Omdat we met een team van vier de Fame-popquiz in De Melkweg hebben gewonnen, mochten we voor 300 euro aan platenbonnen besteden; de man 75 euro. En daar kun je bij Fame wel wat mee.

Ik ben nogal into oude funk, jazz en soul de laatste weken dus ik kocht onder meer de geremasterde nieuwe edities van Live At The Apollo 1962 en In The Jungle Groove van James Brown, Music of My Mind van Stevie Wonder (zodat ik al zijn vroege jaren zeventig platen compleet heb) en At the Pershing: But Not for Me van Ahmad Jamal. Verder een deluxe dubbel cd van Soft Cell en Berlin Calling van Paul Kalkbrenner.

Ken je dat gevoel dat je met een cd in je hand staat, maar dat je eigenlijk nog niet weet of je 'm ooit wel zult gaan draaien? Zo stond ik enorm te twijfelen over The Definitive Groove Collection van Chic. Uiteindelijk ben ik twee dagen later teruggegaan om hem alsnog te kopen.

Ik weet niet hoe Fame het doet, maar iets in hun marketing maakt dat ik daar ongemerkt kapitalen uitgeef!

En guess what...Chic is inmiddels mijn meestgedraaide cd van de week. Die heerlijk gedistingeerde funky sound heb ik elke dag gedraaid - en mijn hit van de week is Everybody Dance. Perfecte disco met een klassieke piano; op deze dubbel cd in de volledige, superlange uitvoering.

2010-03-27T08:45:00.000+01:00

Was donderdagavond in Concerto en hoorde op de danceafdeling een nieuw en tegelijk vertrouwd geluid.

Even nagevraagd: deze jaren-tachtig-electric-boogie-anno-nu is van Dâm-Funk. En laat de DJ Broadcast nu net een interview met deze producer uit Los Angeles hebben. Zij noemen het electro funk en dat is inderdaad wel een pakkender omschrijving.

Luister zelf eens, het is niet echt een liedje maar meer een sound.

Dâm-Funk speelt op 9 april in Paradiso en op 10 april op Motel Mozaique.

2010-03-26T22:39:00.008+01:00

Een prima tijdschrift dat ik altijd even meeneem bij de platenboer is de DJ Broadcast. Dit Nederlandse blad is gericht op de dancescene en zeker voor een gratis publicatie is het verrassend professioneel, veelzijdig en goed geschreven.

Eén van de leuke rubrieken heet de mixtape van... en ik kijk de genoemde nummers vaak even na op Youtube.

Deze maand (pdf) een paar hele leuke ontdekkingen; de mixtape van Tim Heineke (de man achter Twones) bevat onder meer Liquid Liquid, de !!! van de vroege jaren tachtig. Hou je van de punkfunk van LCD Soundsystem, de Juan Maclean en The Rapture, dan is dit voor jou want hoewel twintig jaar oud, past het naadloos in het rijtje. Beluister Optimo maar eens.

Oh, en ook deze wereldberoemde basloop komt oorspronkelijk bij Liquid Liquid vandaan:

2010-03-24T09:33:00.004+01:00

Het was al uitverkocht voordat ik wist dat het zou gaan gebeuren, maar op 4 mei staat LCD Soundsystem in Paradiso.

Dat is goed nieuws, want dan zal er ook een opvolger voor Sound of Silver in de pijpleiding zitten. En ja hoor, in de lijst van ten unmissable tracks van deze week op de NME-site prijkt een nieuwe track van LCD Soundsystem bovenaan.

En verrassing: het is meer Pink Floyd dan Pink Floyd zelf! En het doet me ook denken aan John Lennon's Plastic Ono Band. Hier, luister eens naar Oh You (Christmas Blues)

Ook in de lijst: de nieuwe van MGMT. Die is compleet te beluisteren op de bandsite.

2010-03-19T20:59:00.002+01:00

Op 17 maart jl. overleed Alex Chilton. Mijn goede vriend J. was diep geraakt en stuurde zijn vriendenclub een In Memoriam. Die vond ik zo mooi dat ik 'm wil bewaren en daarom staat hij, met toestemming van de auteur, hieronder.

Natuurlijk kende ik al sinds mijn jeugd 'The Letter' van The Box Tops. Maar pas veel later leerde ik dat het nummer was gezongen door Alex Chilton. Deze bijzondere muzikant kwam bij mij aanvankelijk 'binnen' als producer. Als degene die de lp 'Songs The Lord Taught Us' van The Cramps zo'n opmerkelijke, destructieve sound had gegeven. Enige tijd later maakte ik kennis met Alex Chiltons eigen lp 'Like Flies On Sherbert', eveneens een geluidsbouwwerk dat je kunt aanmerken als commerciële zelfmoord. Ik was verkocht. Ik dook in de geschiedenis van deze bijzondere creatieve geest en maakte kennis met de lp's van Big Star. Was ik al verkocht, nu was ik devoot.

Toen LX in 1986 naar Groningen kwam om in Vera op te treden (met een bassist en een drummer), kocht ik ruim op tijd een kaartje en ging anderhalf uur van tevoren naar de zaal, bang dat ik anders geen goede plek vooraan zou bemachtigen. Dat bleek achteraf niet nodig. Nog niet heel Groningen was overtuigd van de grootsheid van deze artiest. Vijftig man publiek, hooguit, schat ik. Ik was daar met mede-Ziffel (het bandje waar ik toen in speelde) Henk. We hadden een cassette van onze nieuwe demo bij ons. Die gingen wij aan Alex Chilton overhandigen. Dan gingen wij ook beroemd worden, dat sprak vanzelf. Na afloop van het concert trokken wij de stoute schoenen aan en betraden een smalle maar diepe ruimte links van het Verapodium, toentertijd was daar de kleedkamer. Daar zat LX. Althans, dat vermoedden wij, we konden niet zo veel zien door de jointdampen. Maar inderdaad, we liepen wat verder en daar hing hij achterover in een stoel met een fles bier in en een spliff en wij overhandigden verlegen onze demo. "Thank you. I will listen to it. And if I like it, maybe I'll steal some!"

Twee jaar later speelden wij zelf met de Ziffels in het voorprogramma van Alex Chilton, die ditmaal optrad in Hal 4 te Rotterdam. Voor de gelegenheid hadden wij een liedje ingestudeerd over Alex Chilton, van The Replacements. Daar kon LX wel om grinnikken, meenden wij vanaf het podium te zien. Chiltons concert die avond was van grote klasse. Er waren dit keer naar schatting dan ook wel tachtig mensen dus dat stimuleert. Mij staat vooral bij een cover van 'I Can't Seem To Make You Mine' van The Seeds. Dat ontaardde in een noise-gitaarsolo waarbij LX minutenlang voor zijn Vox-versterker stond te sjorren en trekken aan zijn gitaar en daarbij vooral veel feedback produceerde. Een ovationeel applaus volgde. Toen dat was weggestorven liep de verder nooit zo spraakzame Chilton naar de microfoon: "People like this kind of music, but I swear a monkey could play it."

Chilton en zijn band vertrokken vrij snel na afloop in hun aftandse VW-bus, wij liepen nog even hun lege kleedkamer binnen om eventuele memorabilia op te pikken voordat de schoonmakers zouden komen. Er lag niks, behalve een joint die ze waren vergeten op te roken. Drummer Theo, zanger Henk en ik waren in die jaren best wel doorgewinterde gebruikers van verdovende hasjdrugmiddelen. Maar na het roken van dit exemplaar ging bij ons alle drie het licht uit. We zijn vermoedelijk - in een luxe gehuurde Mercedes-bus - terug vervoerd naar Groningen. Daar werd ik in ieder geval de volgende dag wakker.

In 1999 was de laatste keer dat ik Alex Chilton live heb gezien. Ik was met Anne in Memphis en daar speelden op een popfestival aan de boorden van de Mississippi op één dag de latere incarnatie van Big Star, Booker T & The MG's, Dr. John en Wilson Pickett. Alex Chilton bespeelde die dag een waarlijk schitterende semi-akoestisch Gretsch gitaar. Maar - en dat was denk ik exemplarisch voor de carrière van LX die grote pieken en diepe dalen kende - er was sprake van een storend detail: er zat een storing in de plug. Drie keer per nummer moest hij met z'n knie tegen het instrument rammen om het weer aan de praat te krijgen.

Afgelopen woensdag werd Alex Chilton in zijn laatste woonplaats New Orleans onwel. Een vriend bracht hem naar het ziekenhuis, waar hij even later overleed aan een hartaanval.

Snik.

Slow Joe

"I never travel far, without a little big star"

2010-03-06T19:09:00.004+01:00

Werd net getipt door M., voor jou misschien oud nieuws maar ik wist het nog niet: vanaf vanavond is VPRO's Nederpopshow op tv.

Van de site: Het heet VPRO’s Nederpopshow en gaat over Nederlandse popmuziek in de breedste zin van het woord: van mainstream tot underground en van Nederhop tot Poldermetal. Rode draad is een popquiz met journalistieke diepgang. Deze wordt omlijst met optredens, sessies en reportages. En natuurlijk nemen we een flinke duik in onze archieven.

Op diezelfde site staat een Nederpop megamix die ik net heb aangeklikt. En die zit leuk in elkaar! Annabel en Saturday Night door elkaar en dat is nog maar aan het begin. Extince na Ballen in m'n Buik is nog zo'n topper. Hier, luister zelf!

VPRO's Nederpopmix by djsandeman

2010-02-10T20:51:00.003+01:00

Kreeg een vervelend bericht: Haloscan, die de comments op Veertigers en Dertigers bijhoudt, stopt ermee. Een alternatief blijkt niet te werken, dus over een paar dagen verdwijnen alle comments. Dat vind ik ontzettend jammer, want er zijn er zoveel de moeite waard.

Haloscan maakt het gelukkig nog mogelijk om ze allemaal op te slaan, zodat ze niet verloren zijn. Tegen de tijd dat iemand een of andere tool heeft ontwikkeld om ze over te zetten, komen ze dan weer online.

2010-01-31T23:12:00.006+01:00

Pauly Fuemana is vandaag overleden. Wie, zegt u? Deze Nieuw-Zeelander zong in 1996 How Bizarre alle hitlijsten in. Het lied is inmiddels veertien jaar oud, maar ik wist het nog meteen mee te zingen.

Ik maak een snelle gedachtensprong en vraag alle popquizzers: welke tweede single van een one hit wonder herinner jij je nog?

2010-01-02T18:02:00.009+01:00

De eerste les van het jaar is binnen: niet zo kort na Oud & Nieuw over de Dam fietsen. Er ligt nog overal glas, dus meteen een lekke band en naar huis moeten lopen.

Onderweg bij platenwinkel Gigantic in de St. Antoniesbreestraat gevraagd of hij een pomp had staan, maar helaas.

Gigantic heeft overigens opheffingsuitverkoop. De kleinste cd megastore van Amsterdam houdt er helaas mee op. Dus wil je nog even flink scoren, en eigenaar Alex een laatste topomzet bezorgen, ga dan snel even langs.

2009-12-27T19:17:00.002+01:00

Oeps! Het is al derde Kerstdag... kan dit kerst-postje nog?

Vast wel :-)

2009-12-21T00:01:00.000+01:00

En wat is de Britse Christmas Number One van dit jaar?

Je ziet het goed, het is...

Hoe dan kan? Hier staat het verhaal.

2009-12-20T19:26:00.000+01:00

Misschien herken je dit, maar ik vind het altijd leuk om outtakes van bekende platenhoezen te ontdekken.

Ik viel net met mijn neus in de boter en stuitte op een vrij unieke foto uit de fotosessie van Kiss' Dynasty. Ik draaide niets anders toen ik 11 was!

Terwijl ik dit tik, hoor ik Dynasty voor het eerst in jaren weer eens. Het is meer uit sentiment dan dat het echt een goeie plaat is, maar Sure Know Something heeft het nog steeds!

2009-12-14T20:58:00.007+01:00

Ik wilde weten wat dubstep nu precies is. En dan gelijk wat het verschil is met grime. Daar moet je wat voor doen, want ik ben ook geen achttien meer!

Als je al googlend dan een paar namen vaak tegenkomt, weet je dat dat de groten moeten zijn. Skream dus, en Burial. Aantal tracks beluisterd, maar het klinkt mij over het algemeen wat kil en afstandelijk.

Met afstand het leukste nummer vind ik Night van Benga & Coki. Dat werd vorig jaar als eerste dubstep-track op de daytime playlist van BBC Radio 1 geplaatst. Als je het hoort, zul je snappen waarom: dit bouncy nummer laat je de rest van de dag niet meer los!

Heb je meer tips in het genre, of weet je wat het verschil met grime is, laat het dan aub even weten.

2009-12-10T18:06:00.015+01:00

Toen Michael Jackson overleed, merkte ik dat ik het jammer vond dat ik 'm nooit heb zien optreden. Vorig jaar was Stevie Wonder in Ahoy en dat hoorde ik pas veel later - die had ik ook gemist. Ik heb me daarom voorgenomen om al die muzikale grootheden in het echt te gaan zien zolang het nog kan. Dus toen ik zag dat Paul McCartney in het Gelredome in Arnhem zou optreden, heb ik meteen kaarten gekocht.

Die Beatles-nummers van meer dan veertig jaar geleden, die deel uitmaken van het collectieve geheugen van de wereld, gespeeld door de oorspronkelijke artiest. Dat is natuurlijk niet te missen. Dat was gisteravond en ik ben er nog helemaal vol van.

Bovendien is dit jaar, waarin alle remasters opnieuw zijn uitgebracht, natuurlijk een perfect jaar om 'm te zien. Welke nummers heeft hij gespeeld? Nou, welke nummers heeft hij níet gespeeld, kun je beter vragen. Meer dan de helft was Beatles.

Magical Mystery Tour, Drive My Car, The Long and Winding Road, Blackbird, And I Love Her, Eleanor Rigby, Back in the U.S.S.R., Something (van George!), I've Got a Feeling, Paperback Writer, A Day in the Life, Let It Be en dat is nog niet eens alles.

A Day in the Life (in het echt, dat is wat ik bedoel) ging over in Give Peace A Chance, waarbij het hele publiek meezong. Toen het nummer afgelopen was liep Paul naar de piano voor het volgende lied, maar een gedeelte van het publiek bleef doorzingen, de andere mensen deden weer mee, Paul pakte het over op de piano en vervolgens speelde de band een reprise. Op dat moment veranderde er iets, er was echt contact en de toch al prima sfeer werd euforisch.

Onvergetelijk, dat moment tijdens Hey Jude, waarop het volle stadion luidkeels mee begint te zingen (youtube). Tweeënhalf uur heeft die man staan spelen. Het concert eindigde, na Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band met The End.

Geweldige band, fantastische nummers, prima show... het was domweg wereldklasse. Ik heb van de eerste tot de laatste minuut genoten en zal dit concert nooit vergeten.

Setlist:

1. Magical Mystery Tour
2. Drive My Car
3. Jet
4. Only Mama Knows
5. Flaming Pie
6. Got To Get You Into My Life
7. Let Me Roll It / Foxy Lady
8. Highway
9. The Long and Winding Road
10. (I Want to) Come Home
11. My Love
12. Blackbird (youtube)
13. Here Today
14. Dance Tonight
15. And I Love Her (youtube)
16. Mrs Vandebilt
17. Eleanor Rigby
18. Band on the Run
19. Ob-La-Di, Ob-La-Da
20. Sing the Changes
21. Back in the U.S.S.R.
22. Something (youtube)
23. I've Got a Feeling
24. Paperback Writer
25. A Day in the Life / Give Peace A Chance
26. Let It Be
27. Live and Let Die
28. Hey Jude

Toegift 1:
29. Day Tripper
30. Lady Madonna
31. Get Back

Toegift 2:
32. Yesterday
33. Helter Skelter
34. Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band (Reprise)
35. The End

meer lezen:
hier en hier

2009-12-07T23:59:00.004+01:00

Omdat K. bij de Heineken Music Hall had geklaagd over publiek dat door de rustige nummers van de Pet Shop Boys had heen zien praten, mocht hij als VIP naar een concert naar keuze. Ik mocht mee, en zo zat ik vanavond op de VIP-tribune bij Marilyn Manson.

Perfect zicht, een lekkere leunstoel en gratis drank. VIP: helemaal goed! Ik heb niet heel veel met Marilyn Manson, maar zoiets is natuurlijk altijd leuk en bovendien zien K. en ik elkaar ook niet elke dag.

Tijdens het tweede nummer kwam een schaal met kaas en verse worst langs. Glamour in Holland! Ik had voor de zekerheid mijn op maat gemaakte oordoppen mee en dat was geen overbodige luxe. Wel kon je horen dat die nummers binnen het genre knettergoed zijn.

Het mooiste moment van de avond was tijdens een van de meer heftige nummers. Manson stond op het podium intens te grommen, de gitaren te gillen en de drums te rommelen alsof de hel net was opengegaan - en toen kwam een schaal bitterballen langs.

Tussen de nummers door hebben we nog naar elkaar geschreeuwd dat we misschien nog eens moeten klagen over mensen die door de nummers heen staan te praten, maar we gaven onszelf bar weinig kans.

2009-12-01T23:59:00.000+01:00

2009-11-30T21:49:00.008+01:00

Eind van het decennium, dus jaar- en decenniumlijsten galore. De NME heeft nu zijn top 100 beste tracks van het decennium online.

Kijk hiero naar de lijst met onder meer Independent Women van Destiny's Child, Atlas van The Battles, Somebody Told Me van the Killers, het fantastische We Are your Friends van Justice vs. Simian Mobile Disco (hieronder), Crazy van Gnarls Barkley en een knaller van een hit op de eerste plaats.

Wat is jouw favoriete nummer gebleken? Ik ga er zelf ook eens over nadenken.

2009-11-25T20:40:00.010+01:00

De jaren nul waren al enkele jaren oud toen ik de nineties pas kon definiëren. Waar ging dat decennium zo ongeveer over?

De jaren nul zijn misschien makkelijker te duiden - de 21e eeuw begon op 11 september 2001 - maar we hebben ook pas sinds dit decennium gratis kranten, Crocs en Double tall decaf soy milk caramel latte macchiato met extra schuim to go.

En nieuwe woorden! Ik gebruik mijn belbundel om na mijn flitsscheiding een klimaatneutrale hufterwoning te regelen :-)

Alle typerende woorden, producten, mensen en trends van het afgelopen decennium zijn te vinden op een speciale site:

De Top 50 van de Jaren Nul

Het is er aftellen tot 31 december. Ga snel kijken!

2009-11-16T19:33:00.017+01:00

Zo sta je op de Dam het nieuwe millennium in te luiden, zo is het alweer tien jaar later en zit het eerste decennium van de 21e eeuw erop. Man, dat ging snel. En als het klopt wat ze zeggen gaan de komende tien jaar nog sneller!

Geen gemijmer - einde van het decennium, dus tijd voor lijstjes. De NME heeft net gepubliceerd en ook die van OOR komt er aan.

Voor deze veertiger geldt dat ik lang gedacht heb dat Funeral van de Arcade Fire mijn plaat-van-de-00s zou gaan worden. Ik had 'm vroeg ontdekt en de drie bijbehorende concerten gezien: klein in de Melkweg, groter in Paradiso en huge op Lowlands. Wat 'n prachtige plaat. Ik heb hem zo vaak gedraaid en hij is nooit gaan vervelen.

Maar zo is er nog een, en dat is 'm geworden. Ik zat te denken, waar gíng dit decennium nu eigenlijk over. Zoals de eighties over new wave, indie, hiphop en Stock Aitken & Waterman gingen, en de nineties over grunge, house en boy/girlbands - hoe definitieer je de 00s?

Ik denk dan toch minder aan een stroming, maar vooral aan de techniek. Dit was het decennium van Napster, van Limewire, van torrents en rapidshare. In de komende jaren verwacht ik dat online muziek aan veel meer restricties zal worden gebonden en daarom zullen de afgelopen tien jaar worden gezien als de golden age van de muziekverspreiding.

Vanwege dezelfde techniek is dit decennium muzikaal revolutionair gebleken omdat de mogelijkheden binnen ieders budget kwamen, met apparaten die steeds goedkoper en kleiner werden, zodat iedereen nu een studio op zijn zolder kan hebben.

Dat in combinatie met een heel oorspronkelijke artiest die ik al bij zijn eerste publieke optreden zag (waarbij hij geeneens muziek speelde!), ben gaan volgen, ontroerd was tijdens het prachtige eerste Paradiso concert, in zalen in het hele land ben gaan kijken, mijn halve vriendenclub heb meegesleurd en die nooit heeft teleurgesteld.

Alleen al vanwege de prachtige muziek, maar daar bovenop ook nog eens de mooie herinneringen is mijn plaat van dit decennium Spinvis van Spinvis.

Mijn top 10 ziet er als volgt uit:

1. Spinvis - Spinvis
2. Arcade Fire - Funeral
3. Morrissey - You Are The Quarry
4. LCD Soundsystem - LCD Soundsystem
5. Ryan Adams - Gold
6. The Strokes - Is This It
7. Ron Sexsmith - Retriever
8. Franz Ferdinand - Franz Ferdinand
9. Royksopp - Melody AM
10. !!! - Louden Up Now

Ook heb ik veel plezier gehad van de volgende:

Dandy Warhols - Welcome to the Monkeyhouse
White Stripes - White Blood Cells
Madonna - Confessions on a Dancefloor
Spiritualized - Let It Come Down
Amy Winehouse - Back To Black
Doe Maar - Klaar
Belle & Sebastian - Dear Catastrophe Waitress
Wir Sind Helden - Von Hier an Blind
Keane - Hopes and Fears
2 Many DJ's - As Heard on Radio Soulwax Pt. 2
The Avalanches - Since I Left You.

En Sound of Silver natuurlijk, maar dan zitten er wel meer dubbelen in.

Ik sluit niet uit dat er nog meer gaan volgen als ik ineens in paniek bedenk welke ik nog vergeten ben. En jij? Wat is jouw plaat van het decennium geworden?

2009-11-14T10:16:00.012+01:00

Deze week was het twintig jaar na na-de-Muur en De Kring herdacht dat onder meer met een Wende-popquiz. De quiz bevatte natuurlijk veel oude schlagers en omdat teamgenoot Tom B. zijn sixties meer dan goed op orde heeft werden we probleemloos eerste.

We konden kiezen uit een rijk gevulde prijzenkast. De quizmaster was heel enthousiast geweest over de concertkaartjes van Goran Bregović, dus die maar gekozen. Blijkbaar was deze Bregović in het verleden een enorm succesvolle Oost-Europese rockster, liet dit op een gegeven moment achter zich en ging zich richten op de traditionele muziek van zijn land. Inmiddels is hij opnieuw mega-populair en treedt hij op met een groot orkest. Me dunkt, niet te missen!

De kaartjes waren bepaald niet goedkoop geweest, maar toch was de Rabozaal van de Melkweg praktisch uitverkocht. Dat wil dan toch wel wat zeggen.

Het brede podium bood ruimte aan een 19-koppig orkest, met blazers, strijkers, een Slavisch mannenkoor en twee Bulgaarse vrouwenstemmen. Plus een multifunctionele drummer / accordeonist / zanger. Balkanbeat is hotter dan hot en de meeslepende muziek van dit Wedding and Funeral Orchestra maakte duidelijk waarom.

Het is die universele volksmuziek, die simpel klinkt maar toch zo veelzijdig is dat je haast geografisch kunt bepalen waar het vandaan komt. Gezellige meedeiners, gevoelige liefdesliedjes, met Duitse hoempa, Turkse klanken, Slavische koorzang, ik realiseerde me dat het vooral heel Europese muziek is.

We stonden ergens voorin de volgepakte zaal en de meeste mensen om ons heen zongen de onbegrijpelijke teksten woordelijk mee! Het voelde een beetje alsof je in Polen bij een concert van de plaatselijke Marco Borsato bent belandt. Jíj ziet gewoon een vent met zijn orkest, zíj zien een halve godheid en gaan helemaal uit hun plaat.

Maar wat een bijzondere ervaring was dit. We waren in een wereld waar we totaal niet van wisten. De prijzenkast bevatte verder Russische drank en prima cd-boxen maar we hadden al besloten: we gaan niet voor de dingen, we gaan voor de ervaring. Wel, dit was er een om niet te vergeten. Filmpje!

Veertigers

Tracey Thorn - You Are A Lover (Clock Opera Remix)

Reboot - Enjoy Music (Riva Starr dub)(unmixed versie, dus de eerste 30 seconden zijn dead beats)

Reboot - Enjoy Music (Riva Starr dub)
(unmixed versie, dus de eerste 30 seconden zijn dead beats)