[ vrijdag 17 juni 2011 ]

 


Vorig jaar kocht ik in de aanbieding een verzamelaar van Chic. Die draaide ik na verloop van tijd zo vaak, dat ik later ook de box set heb aangeschaft. En die draai ik zo vaak, dat ik vorige week tickets kocht voor het concert van vanavond in Paradiso.

Voor mijn gevoel kon het twee kanten opgaan: knettergoed want Nile Rodgers is net als Stevie Wonder en EWF een van de originals, of matig want elke oldies band speelt wel Le Freak en We Are Family.

Man, wat ben ik blij dat ik gegaan ben. Het was knettergoed.

Ik had het boekje van mijn cd-box meegenomen om de krabbel van Nile te scoren. Toen hij een half uur voor aanvang even aan de zijkant van het podium verscheen, maakte hij een filmpje van het publiek dus daar sta ik op met een viltstift in mijn hand. Maar helaas, hij kwam niet naar voren.

Het concert begon met Everybody Dance, en Dance Dance Dance (yowsah yowsah yowsah). Inderdaad, tekstueel is het geen Morrissey maar muzikaal zat het helemaal geramd. Toen I Want Your Love werd ingezet, besefte ik wat een powerhouse dat nummer eigenlijk is. Na al die jaren nog geen dag verouderd.

Het was inderdaad hit-na-hit-na-hit; de oldies band stak even de kop op bij de medley van Chic's nummers voor anderen. Dat zijn ijzersterke dance classics, zoals We Are Family van Sister Sledge, I'm Coming Out en Upside Down van Diana Ross, Spacer van Sheila & the Black Devotion (youtube-filmpje van het optreden) en Lady van Modjo, verwerkt in Chic's eigen Soup for One.

Rodgers was de meest succesvolle producer van de 80s; de band speelde daarom ook zijn producties voor Madonna en David Bowie. Toen de drummer Let's Dance inzette hoefde dat voor mij niet, maar het was allemaal wel retestrak (youtube).

Wat ik mooi vond, was dat de band zo genoot van het publiek. Het was echt feest; zonder overdrijven kan ik zeggen dat ik zelden zo'n enthousiast publiek in Paradiso heb gezien. Er was een soort tipping point van enthousiast naar ovationeel. Toen de drummer na Let's Dance opstond om het applaus in ontvangst te nemen, was dat zo overdonderend dat hij volschoot.

Nile Rodgers is aan het herstellen van kanker; hij maakte overduidelijk dat hij nu zeer bewust van zijn leven geniet. Hij nam doorlopend filmpjes van de zaal met zijn telefoon en liet het de roadie doen toen hij zelf speelde.

Na Le Freak (youtube) en de uitsmijter Good Times (youtube) bedankte hij het publiek met Thank you, what a fantastic audience, you have no idea how much I love this.

Toen de band allang vertrokken was riep het publiek nog steeds om meer. Ze hebben nog drie unrehearsed nummers gespeeld en toen was het echt voorbij. Ik met mijn viltstift weer naar de rand van het podium maar met zo'n boekje tussen alle handenschudders voelde dat niet heel gepast. Ik liet het maar zitten - ik heb vanavond al meer dan genoeg gekregen.

*update*: ik zie net dat Nile Rodgers donderdag bij Nieuwsuur is geweest. Hier staat het complete interview.
Hans [00:30]

1 reactie(s)